Leiftur

						16                                       LEIFTUR

jarðsyngja barnið seinna í vikunni. Taldi eg hann þá á,

að láta jarða það með líki Þórarins heitins, því eg vissi

að hann hafði verið stakur barnavinur i lífinu. Fór það

og í sömu gröf óg hann á þeim stað, er Guðrún sá

litla ljósið bera yfir, er var til hliðar við hið stóra.

Nokkrum dögum eftir jarðarför þessa vitjaði eg

móður barnsins (Bjargar Asgrímsdóftur að nafni). Sagði

hún mér þá frá einkennilegri draumsýn er fyrir hana

hafði borið, skömmu áður en hún ól barnið. Það bar

1il litlu fyrir hádegisbilið 21. febr. að mikill svefn sótli

á hana venju fremur. Lagði hún sig þá út af á legu-

bekk undir glugga á austurhlið hússins hennar. Varla

var henni horfið minni, er hún þóttist lita út um

gluggann suður til kirkjunnar, sem veit rétt við og er

örfáa faðma frá húsi hennar. Sér hún þá geislavöndu

tvo stafa út um kirkjugluggann að sunnanverðu, og

teigja sig í áttina að Desjarmýri. Þóttist hún sjá

að þeir stöfuðu frá tveimur ljósum eða Ijósgiöfum i

kirkjunni sjálfri, öðrum stæm, en öðrum minni. Hún

lá þá á sæng, er barnið hennar var jarðað, en gat að

eins litið út um gluggann, er farið var með kisturnar

frá kirkjunni. Sá hún þá að farið var með þær ná-

kvæmlega sömu leið og geislavendirnir höfðu tilvísað í

draumsjóninni. Fanst henni það einskonar hugfróun í

söknuði sínum, er hún horfði á eftir líki andvana

barnsins síns er það hvarf burtu frá henni, eftir þessari

áður lýstu ljóssins braut.

Leiöarljósiö.

Sögn Níelsar Guönasonar á Valshamri á Mýrum.

Árið 1913, hinn 29. ágúst, vorum við á Valshamri á

Mýrum að ílytja votaband þá um daginn. Um kl. 11

að kveldinu var hestunum slept. Voru þeir látnir fara

norður fyrir túnið og hleypt út á braut, se.n lá þar

vestur í Holtin.