L E I F T U R 17 Klukkan tvö, þá um nóttina, tók konan mín létta- sótt. Eg fór þegar að leita hesta til að sækja ljósmóður- ina. Gekk eg norður fyrir túnið og var á báðum áttum, hvort heldur skyldi leita hestanna vestur i Holtin eða norður með Urriðaánni. Koldimt var. Loft var kafþykt, og það gekk á með krapaskúrum. Eg óttaðist þvi mjög, að mér yrði mikil leit úr hestunum. En vegna ástæð^ /i«- anna var eg i sárustu öngum mínum. Eg réð þó af að leita vestur Holtin. Þegar eg var að leggja á stað í þá átt, sá eg Ijósbirtu norður með ánni, um 600—700 m. frá mér. Ljósið var að lit og birtu líkast rafmagnsljósi. Geislinn var um 3—4 m. á lengd og lá þvert fyrir mér. Varaði sjm þessi um 5—10 sek. Rétt við geislann, min megin við hann, sá eg glögglega að tveir hestar stóðu þar saman. Hljóp eg þegar út í myrkrið og á þenna sama stað. Þar rak eg mig á tvo hesta, er stóðu hlið við hlið, og voru það hestarnir, sem eg ætlaði að hafa til ferðarinnar og þurfti nauðsynlega að finna. Þelta var því einkennilegra, er hestar þessir héldu al- drei saman. Ljósmóðirin átti heima í Syðra-Hraundal. Lá vegur- inn þangað fram hjá Grimsstöðum. Þegar eg kom á melana, austan við Grímsstaðatúnið, var hesturinn, sem eg teymdi, fram með hægri hlið á hestinum, sem eg reið. En þá bar svo við, að framan til við hestinn, sem fram með hljóp, sá eg glögglega Indriða lndriðason. Brjóstmynd hans bar upp fyrir hestmakkann. Skærri birtu sló í kringum Indriða, svo að eg sá hann mjög berlega. Indriði var þá dáinn fyrir réttu ári síðan. Heitmey hans, er deyði á undan honum, var Jóna El- isabet, alsystir mín, en systkinabarn við konu mina. Þess má einnig geta að Indriði hafði verið mjög hjálpfús, og hestamaður hinn mesti.
Beinir tenglar