Leiftur

						18                                   LEIFTUR

Leiöarstjarnan.

Sögn Gests bónda Guömundssonar á Ytra-Rauðamel.

Rétt eftir veturnæturnar 1913 var eg einn á ferð frá

Haffjarðará og heim til mín að Ytra-Rauðamel. Svarta-

myrkur var á, því að jörð var auð og ekkert tunglsljós.

Nær því miðleiðis fór eg eftir vegleysu yfir móa og

flóa. Sá eg þá alt í einu Ijós fram undan mér, er var

skært og bjart og bar einungis hvítan lit. Litið var það

stærra að ummáli en stór stjarna. Út frá Ijósinu lagði

litla birtu. Var það um 4 metra á réttri leið fram undan

mér. Um leið og eg sá það, varð eg þess glögglega var,

að hesturinn, sem eg reið, sá það einnig. Hann sperti

eyrun fram, spyrnti við fótum og vildi fara til hliðar.

Hesturinn varð þó að hlýða mér og fara rétta leið á

eftir Ijósinu, er leið með jöfnum hraða á undan mér

sem eg fór áfram. Ljósið sá eg stöðugt meðan það

varaði. Hafði það engin áhrif, þótt eg liti af þvi, og

auðfundið var, að hesturinn sá það einnig stöðugt.

Þegar eg hafði séð ljósið um 5 mín., kom eg á mel,

þar sem gatan var glögg, og þá hvarf Ijósið. Loft var

þrungið af krapakafaldi, og rétt eftir að eg kom á veg-

inn, og ljósið hvarf, skall hretið níðdimt yfir. En þótt

svartamyrkur væri, mundi eg samt hafa ratað, þó að

við ljósið hefði eigi verið að styðjast. En á hestinn mátti

eigi treysta, þvi að hann var náttblindur.

Ingibjörg Lífgjarnsdóttir, mágkona mín, hafði átt

hestinn og þótt vænt um hann. Hefir hún oft birzt

mér síðan hún deyði 1906, bæði í draumi og sýnum í

vöku. Margoft hefi eg og þózt finna það glögglega, að

hún væri í návist við mig. í þetta skifti var hugboðið

um það svo sterkt, að eg bar enga brigð á, að Jjósið

stafaði frá mágkonu minni, þólt eg sæi hana eigi að

því sinni. Hefði það átt að vísa mér leið, eða lýsa

klárnum yfir vegleysuna.