Leiftur

						L E I F T U R                                           19

Eldhnötturinn.

Sögu  Árna prests  Þórarinssonar á Stóra-Hrauni.   En samkvæmt

bendingu  frá  honum  var leitað  umsagnar  Ketils  bónda Ketils-

sonar yngra í Kotvogi,  er gaf í sumum atriðum fyllri og nánari

frásögn, sem bætt var inn í aðalsögnina.

Súmarið 1886 kom eg að Kolvogi í Höfnum til Ketils

dbrm. Ketilssonar, er þar bjó þá. Bað pg hann að segja

mér sögu af eldhnelti þeim, sem eg hafði heyrt sjó-

menn segja frá að hann og fleiri hefðu séð. Var eg

austur í Miðfelli í Hreppum í Árnessýslu, þegar eg

heyrði söguna fyrst. Ketill varð við þessum tilmælum

mínum. Hóf hann þá sögu sína á þessa leið:

Eg stundaði refaveiðar á vetrum. Einu sinni var eg

að egna fyrir tóur fyrir ofan Kirkjuvogs-túngarðinn.

Þetta var árið 1839. Með mér var Jón Halldórsson frá

Kirkjuvogi, er druknaði 1852. Hann var í sömu erinda-

gerðum og eg. Þetta var um dagsetursbil. Tungl var í

fyllingu og bjart veður. Sá eg þá hvar kom dökkleit

hnoða. Líktist hún mest stórum selshaus og valt áfram

eftir veginum í áttina til okkar. Eg áleit að þetta hlyti

að vera missýning, og hafði þvi engin orð um hana við

förunaut minn. Mér þótti þó einkennilegt að sýnin

hvarf ekki, en hnötturinn þaut áfram eftir veginum í

áttina til okkar. Eg hélt þó áfram þögninni við föru-

naut minn, til að ganga úr skugga um, hvort hin sama

sýn bæri eigi fyrir hann. Við gengum samhliða og hélt

eg óhikað áfram, þótt eg sæi að hnötturinn stefndi

beint á mig. Alt í einu kipti Jón mér til sín og sagði

nokkuð böstugt:

¦»Ætlar þú að láta þetta helvíti fara á þig?«

»Eg sá það líka, kunningk, svaraði eg.

Hnötturinn hélt svo áfram með sama hraða eftir

hinum svonefndu Elötum, er liggja fyrir ofan Kirkju-

vogshverfið, svo lengi að sýn eigi fal.

Af samtali okkar varð eg þess þá vís, að Jón hafði

séð hnöttinn jafn lengi og eg.

T