Leiftur

						20                                      L E I F T U R

Þetta sama kveld var Guðmundur bóndi í Merkinesi

á Ieið úr Grindavík af sáttafundi. En þá voru Hafnir

og Grindavík sama sáttaumdæmi, og voru það fram

yfir síðustu aldamót. Þegar Guðmundur kom niður fyrir

Hauksvörðugjá, en svo heitir gjá, sem er mitt á milli

Húsatófta í Grindavík og Kalmannstjarnar, sá hann á

veginum fram undan sér eldglæringar eða eldhnött, er

fór í sneiðingum eða silt á hvað eftir veginum, en al-

drei beint áfram. Þegar þetta kom á móts við Guð-

mund stanzar það. Þá ávarpar Guðmundur það og

spyr:

»Hvað ertu, eða hver ertu, eða getur þú talað?«

»Já«.

»Hvaðan kemur þú?«

»Frá Merkinesk.

»Hvert ætlar þú að halda?«

»Austur að Skála undir Eyjafjöllum«.

»Hvert erindi er þangað?«

»Brenna þar bæinn«.

»Áttir þú nokkuð að finna mig?«

»Nei!«

»Far þú þá til helvítis«.

Síðan fór hver sína leið, og hnötturinn þaut áfram

veginn með miklum hraða.

Um fótaferðatíma næsta morgun er eg vakinn og

sagt að Guðmundur á Merkinesi sé kominn og vilji

finna mig. Lét eg vísa honum inn til mín. Tók hann

sér sæti við rúm mitt, og lauk þar erindum sínum. En

eigi taka þau til þessa máls. Eftir stundarþögn, að er-

indi loknu, mælti Guðmundur:                                      •»

»Það bar undarlega sýn fyrir mig í gærkveldi. Eg sá

eldhnött koma veltandi hérna neðan úr Höfnunum«.

Svo sagði hann mér frá því, sem þegar er fram tekið.

Guðmundur á Merkinesi var einn hinn mesti herði-

maður og fullhugi, sem eg hefi þekt. Sagði eg honum

þá frá þvi, hvað fyrir okkur félaga hafði borið skömmu

fyrr um kveldið. Þótti okkur það bera einkennilega saman.