Leiftur

						L E I F T U R                      .                21

Saga okkar allra breiddist fljótt út, og biðu menn

með óþreyju eftir fréttum að austan. Leið svo nokkur

tími, að ekkert fréttist, unz vermenn komu undan Eyja-

fjöllum. Höfðu þeir þær fréttir að flytja, að í vökulok,

hið sama kveld og við sáum sýnina, hefði verið barið

högg á bæjarhurðina á Skála undir Eyjafjöllum. Var

það með þeim undrakrafti að bæjarhurðin fór mélinu

smærra, og brotin þeyltust inn í göng.

Einar hét bóndi á Skála. Hann var mikilmenni og

ódeigur. Einar mælti, er höggið reið á: »Þetta mun

vilja finna mig«. Klæddist hann skjólt, þvi að hann var

nýháttaður. Gekk hann svo út, en sagði áður til heima-

manna: »F>ið skuluð sofa og ekkert um mig forvitnast.

Eg mun skila mér aftur«. Var því hlýtt. Eigi er þess

getið hve rótt menn sváfu um nóttina, en hins er við-

getið að engir veittu Einari eftirför, eða gerðu sig fróð-

ari um það, hvað hann sýslaði þessa nótt.

Litlu fyrir dægramót kom Einar bóndi inn. Háttaði

hann þegar og sofnaði skjótt. Þá er nokkuð lýsti af

degi, sáu heimamenn, að smiðjan hafði brunnið um

nóttina. Fundu þeir til þess enga orsök, því að nokkuð

var frá því liðið að eldur hafði verið kveyktur þar.

Þegar kona Einars vissi um smiðjubrunann, fór hún

inn og vakti bónda sinn og sagði honum tíðindin.

»Ekki kalla eg þetta mikil tíðindi«, mælti Einar. »Eg

held að meira hafi staðið til, en eg vona að þeir komi

ekki að tómum kofum hér«.

Sofnaði hann svo væran aftur og svaf vel út.

Þeir, Einar á Skála og Guðni Ólafsson á Merkinesi,

feldu hugi til sömu stúlku, Kristínar að nafni. Sagt var

að báðir þeir bæðu hennar, en svo fóru leikar, að

Guðni varð hlutskarpari, og giftist hann Kristínu.

Reiddist Einar þessu mjög og var þá talað að hann

hefði í heitingum við Guðna, og sagt að hann myndi

hefna sín þó seinna yrði.

Rétt éftir að Guðni giftist, varð hann einhvers ónota

var, sem hann skildi þó ekki.  En þetta, hvað svo sem