Leiftur

						L E I F T U R                                           23

Sýnir.

Eg byrja þenna ílokk á sögnum sögðum af Þórdísi

Guðmundsdóttur á Ytra-Rauðamel í Hnappadalss57slu.

Þórdís var fædd á Leirulæk í Álftaneshreppi á Mýrum

árið 1842. Lengstum æfinnar hefir hún dvalizt í þeim

hreppi. Eg heyrði einrómað hjá öllum, sem eg átti tal

við og þektu Þórdísi, að hún væri mjög vel skynsöm

og að sama skapi ábyggileg.

Ólöf Guðný Sveinbjarnardóttir, sem eg segi einnig

sögur eftir, er dóttir Þórdísar. Maður Ólafar er Gestur

Guðmundsson, bóndi á Ytra-Rauðamel, er menn kynn-

ast hér einnig af sögnum. Þau hjón virtust mér hafa

sama merkisorð á sér og Þórdís. Ræði eru þau draum-

spök, og csjaldan bera dulsýnir fyrir Gest bónda, þótt

eigi sé hann skygn að staðaldri.

Ingibjörg Lífgjarnsdótlir, er næstu sögur nefna, var af

öllum, sem á hana mintust við mig, talin mjög fríð,

indæl og góð kona. Hefi eg heyrt einkennilega margar

geðþekkar og dulrænar sagnir, er snerta hana, þótt eigi

séu hér skrásettar nema fáar af þeim.

Lítefylgxlin.

Sögn Guðnýjar húsfreyju Níelsdótlur á Valshamri. Síöar borin

undir Pórdísi sjálfa, er játaði hana rétta að vera.

Þann 12. des. 1905 flutti Friðgeir Sveinbjarnarson

heitmey sína, Ingibjörgu Lifgjarnsdóttur, frá foreldrum

hennar, á Miðhúsum í Álftaneshreppi á Mýrum, til

Rorgarness. Þenna dag gekk i hið versta hrakviðri.

Þórdís, móðir Friðgeirs, var þá til heimilis á Lamba-

stöðum á Mjrrum. Þar bjuggu þau hjónin Sveinn Níels-

son, bróðir minn, og Sigurlín Sigurðardóttir. Þenna dag,

undir kveld, sitja þær saman, Sigurlín og Þórdís.   Segir