Leiftur

						24                                           L E I F T U R

þá Sigurlín:' »Það er leiðinlegt fyrir hana Ingveldi, að

það skuli vera þetta hræðilega óveður, þegar þessi eina

dóttir er að flytja alfarin úr foreldrahúsum«. Þórdís sat

og studdi höndum undir kinnar. Henni þótti þá, að

hún sæi sorta fram undan sér og virtist eins og ill-

viðrið lemja utan um sig. Sá hún þá upphleyptan veg

liggja fram undan sér, er hallaði litið eitt upp á móti.

Hún sá dökkleitan hest teymdan eftir veginum. Gekk

hann fyrir vagni. I vagninum sá hún líkkistu með á-

klæði yfir. Virtist henni hún sjá margt fólk í likfylgd-

inni. Var Friðgeir sonur hennar hægra megin við vagn-

inn. Sjálfri henni virtist, að hún liði áfram vinstra megin

við vagninn.

Svo hverfur sýnin.

Þá stóð Þórdís upp og gekk ofan. Segir hún þá um

leið í hálfum hljóðum eins og við sjálfa sig: »Það er

ekkert fram undan nema eintómt myrkur — myrkur

og dauðk.

Friðgeir og Ingibjörg giftust 18. des. næst á eftir. En

Ingibjörg deyði, í Borgarnesi, að nýafstöðnum barns-

burði 26. okt. 1906. Þórdís fylgdi tengdadóttur sinni til

grafar. Sá hún þá nákvæmlega og raunverulega hina

sömu sýn og áður, þegar líkfylgdin fór upp úr Skalla-

grímsdalnum á leið til Borgarkirkju.

Sigurlín, mágkona mín, sagði mér, að þegar hún

hefði séð svipbrigðin á Þórdísi, og heyrt haaa tala við

sjálfa sig, þegar hún gekk niður, hefði hún þegar spurt

hana að því, hvað fyrir hana hefði borið. Sagði Þórdis

Sigurlínu  þá frá sýn sinni eða vitrun eins og hér segir.

Brúöför og jaröarför.

Sögn Þórdísar Guðmundsdóttur á Ytra-Rauðamel.

Handrit ísleifs kennara Jónssonar.

Frá þvi að eg hafði veríð vinnukona á Grímsstöðum

i Álftaneshreppi á Mýrum, hjá þeim hjónum Niels

Eyjólfssyni   og   Sigríði   Sveinsdóttur,   hafði   verið   náin