26 L E I F T U R Tveim árum síðar giftust þau Jón og Marta. Eg var við vígsluna. Sá eg þá að alt fór eins fram og fyrir mig hafði borið í sjminni, þegar brúðhjónin gengu út í kirkjuna, bæði að því er snerti búning þeirra, og hvar mæður þeirra gengu. En eflir 12^/a árs sambúð deyði Jón Oddsson. Kom þá hin s^min nákvæmlega fram við jarðarförina. Marta stóð við kirkjugaílinn, og leiðið var þar rétt fyrir austan. Stærra var það en vanaleg leiði, sökum þess að kistan var mikið skreytt og kassi utan um hana, svo að fyrirferðin var mikil. Eg sagði bráðlega frá sjminni, svo að hún var orðin kunn áður en nokkuð af þessu kom fram. Gcx'öfixi. Sumarið 1874 var fólk frá Reykjahlið i Mývatnssveit við heyskap vestan við vatnið. Hafði það bækistöð sína í Hrauney. Húsfreyjan þar, Sigríður Jónsdóttir, eldaði fyrir það matinn. Meðal fólksins frá Reykjahlíð voru einu sinni þær bræðradæturnar Jakobína Pétursdóttir, nú ekkja eftir Jón Stefánsson — Þorgils gjallanda — og Jakobina Sigurgeirsdóttir, nú prófastsfrú að Rorg á Mýrum. Þennan dag voru eldaðar baunir. Potturinn stóð á búrgólfinu. Var það moldargólf. Sigríður sat á hækjum sinum við pottinn og jós úr honum upp í skálar. Þær nöfnur voru þar hjá henni. Alt í einu sér Jakobína Pétursdóttir að nafna hennar náfölnar, riðar við og gengur út. Hún fylgdi henni þegar eftir og spurði, hvað fyrir hana hefði borið. Jakobina vildi ekkert úr þessu gera, en hin gekk því fastar að. Loks segir þó Jakobína Sigurgeirsdóttir nöfnu sinni frá því, að hún hafi séð gröf opnast í búrgólfinu, rétt við hliðina á Sigríði. Hefði sér orðið svona bilt við það. Þegar þetta bar að, var Sigríður við sæmilega heilsu. En um haustið veiktist hún og deyði, 45 ára gömul,
Beinir tenglar