Leiftur

						28                                       L E I F T U R

var niðri. Mér fer að verða ónotalegt við þetta, er eg

hefi heyrt það tvívegis. Stuttu áður hafði eg gengið út,

til þess að vitja um þvott, og leit eg þá inn til manns-

ins og sá að hann var háttaður og var að lesa i bók.

Ætlaði eg mér að ganga niður til hans og vita, hvort

hann hefði orðið nokkurs var. Þegar eg kom fram úr

eldhúsinu sá eg manninn minn, Hreggvið verzlunar-

stjóra Þorsteinsson, standa í næstefstu riminni í stig-

anum. Stóð hann þar í vanalega yfirfrakkanum sínum

með hendurnar í vösunum á honum, og horfði beint

fram undan sér. Eg sá hann mjög glögt og var hann

að útliti eins og hann átti að sér að vera. Hann sneri

beint fram í stiganum og varð eg að renna mér á rönd

niður með handfanginu til að komast fram hjá honum.

Eg sá hann ljóslega meðan eg fór fram hjá honum og

niður stigann. En þegar eg ætlaði inn í herbergið heyrði

eg að maðurinn, sem þar var, hraut hátt. Eg hikaði

þvi við að fara inn og leit upp í stigann. En þá var

sýnin horfin.

Þegar þetta bar að var maðurinn minn staddur i

Reykjavík til lækninga. Eg var því mjög hrædd um að

eitthvað sérstakt væri að honum eða veikin að ágerast.

Næsta morgun símtalaði hann til mín frá Reykjavík til

Ólafsvíkur. Sagði hann þá að hann væri orðinn svo

frískur, að hann mætti fara heim, nær sem ferð felli.

Ekki mundi Hreggviður eftir að hann hefði hugsað

neitt sérstaklega sterkara heim þetta kveld en endra-

nær, en þó er það sennilegt, al' því að hann einsetti

sér, þá um kveldið, að símtala heim til min næsta

morgun og láta mig vita, að nú siðdegis hefði læknir-

inn sagt að hann myndi ferðafær, nær sem ferð i'élli.