Leiftur

						L E I F T U R                                       33

er var i miðið, hvarf sjónum hennar. Telur hún þá

víst, að hin sama sé feig. Hugði hún í fyrstu að það

væri Kristrún, en komst þó þegar að þvi, að það var

Guðn5r, er gekk í miðið.

Guðný dó á Raufarhöfn þann 11. jan. 1836 næst á

eftir og var jörðuð að Skinnastað.

Þegar eg var unglingur heyrði eg þessa sögu, og þá

næstu á undan, i Þingeyjarsýslu. En þar voru allar

sagnir um Guðnýju svo ljósar hjá eldra fólkinu. Var

hún nokkurskonar dýrlingur hjá samtíðarfólki sínu.

Stafaði það frá sorgum hennar, hinni miklu skáldgáfu,

óvenju gáfum og mannkostum.

Þorgerður Runólfsdóttir var talin dulspök, og virðist

allmikið hafa borið á hinu sama hjá sumum afkom-

endum hennar. Sagnir hafa gengið um það, að Guðm'

dóttir hennar hafi verið skygn og forspá. A það bendir

meðal annars, að þegar séra Jón faðir hennar, síðar

prestur á Grenjaðarstað, var prestur í Stærraárskógi,

var eitt sinn talað um það, hve fagurt væri að líta yfir

fjörðinn. Þá segir Guðný:

»Austur fyrir Eyjafjörð

aldrei skal eg fara«.

Svo þegir hún um stund hugsi og segir svo;

sÞar mun pó af guöi gjörð

gjörvöll lukka min á jörð«.

Páll ' Þorbergsson var að nokkru leyti fóstursonuv

séra Jóns á Grenjaðarstað. Hann kvæntist Hildi dóttur

hans þegar þau voru bæði ung. Sigldi hann svo til

Kaupmannahafnar og fékk veitingu fyrir læknisumdæmi

Vesturamtsins. Ætlaði hann að setjast að i Stykkis-

hólmi, og sækja konu sína þegar norður. En rétt við

komu Páls til landsins, druknaði hann af báti á Breiða-

firði. — Páll var skáldmæltur og talinn óvanalega efni-

legur maður í öllum greinum.

3