Leiftur

						34                                           L E I F T U R

Þegar Guðný var 6 ára, aðrir segja 9'ára, TsegiryPálI

við hana, að hún skuli yrkja vísu um Magnús^bróður

hennar, síðar prest á Grenjaðarstað.

Guðný kvað:

»Drottinn láti dygöirnar

daglega á pér skína.

Eftir vexti æfinnar

áttu þær að sýna«.

Þótti þetta eftir ganga. En fremur má^það teljast ósk

en spá.                                                                     Ritsij.

Kveldid fyrir húsbrunann mikla í

Heykjavíls; nóttina 25. apríl 1915.

Það var 24. april 1915. Eg kom vestan Austurstræti

og ætlaði að Ingólfshvoli, því að eg þurfti að hitta Egg-

ert Briem frá Viðey, sem þar bjó. Þetta var nálægt kl'.

7 um kveldið. Þá um daginn hafði Hjörtur lögfræð-

ingur Hjartarson verið jarðsunginn. Eg var að hugsa

um, hve mennirnir ættu oft um sárt að binda, og hve

þungskilið væri, þegar hraustir og efnilegir menn væru

kallaðir héðan í blóma lífsins. Eg var því í dapurleg-

um hugsunum. Þegar eg gekk fram hjá Hótel Reykja-

vik greip mig ovenju sterkur hryllingsbeygur. Þar inni

var brúðkaupsgildi og því glaumur og gleði. Eg setti

þenna mikla ónota, sem greip mig, í samband við

hugsun mína og datt í hug fornkveðna vísan:

»Auðnuslingur einn þá hlær,

annar grætur sáran;

þriðji hringafold sér fær,

fjórða stinga dauðans klær«.

En þó að þessar tvær andstæður: sorgin og gleðin^

bæru samtimis að huga mínum, skildi eg samt ekkert

i því, að það gæti valdið þessum miklu onotum og

kveljandi óþreyju; því að vanagangur Hfsins er það, að*