Leiftur

						L E I F T U R                                      35

lif og gleði, og sorg og dauði, séu nær því samhliða á

ferðum sínum.

Eg fór svo inn í Ingólfshvol. Þá var Eggert Briem

ekki heima. Mér var sagt að hann myndi bráðlega

koma. Var mér boðið sæti í skrifstofu hans og að fá

mér bók til að líta í. En eg gat enga línu lesið. Það

var eins og eg sæti eða stæði á nálum. Eg réð því af

að fara út í góða veðrið og ganga þar, unz Briem

kæmi. Gekk eg svo fram og aftur fyrir framan Ingólfs-

hvol, og svo þar í grendinni. Ómögulegt var mér þó

að hrinda þessum ónotabeyg frá mér og þótti mér það

ills viti. Mér varð þá litið austur eftir Hafnarstræti, og

sá Tryggva Gunnarsson koma þar. Var hann þá að

ganga fram með skipaafgreiðsluhúsinu. En á þeirri leið

og að horninu á Pósthúsinu hvarf hann mér þrisvar

sinnum, en i stað hans sá eg ljósleita þoku. Hún var

samt svo þunn að eg sá vel í gegnum hana. Undrandi

neri eg augun, en eg fann að eg var að öllu eins heil-

brigður og bezt gat orðið.

Skyldi hann vera feigur, gamli maðurinn, sagði eg

við sjálían mig. Við hittumst svo og skiftumst örfáum

orðum við og skildum að því búnu.

Litlu siðar sá eg fjóra menn koma sunnan Pósthús-

stræti. Gengu þeir samhliða.

Þegar þeir áttu örskamt farið milli Godthaab og

Vöruhúss Th. Thorsteinsson hurfu þeir allir sjónum

mínum. Munu þeir hafa gengið 8—10 metra meðan

sjónhvarfið stóð yfir. Einu sinni sá eg þeim þó hálf-

bregða fyrir. Það var eins og fyrr. í stað þeirra kom

ljósleit móða eða þoka. Ekki þekti eg þessa menn.

Mér fór nú ekki að verða um sel. Eru þeir feigir

eða þá einhver þeirra, eða er einhver vitleysa komin í

augun á mér, varð mér að spyrja sjálfan mig. Þessu

gat eg þó ekki svarað. Eg fór að reyna sjónina og

horfði í ýmsar áttir, en fann ekkert athugavert við hana.

Eg hafði öðru hvoru gengið fram á bæjarbryggjuna.

Þar   hafði   eg   séð  björgunarskipið   »Geir«.   Var  hann

3*