Leiftur

						38                                          L E I F T U R

Eg heyrði að eins fyrsta og síðasta versið af sáimin-

um. Voru þau sungin hægt og mjög angurblítt. Þegar

eg heyrði sönginn, inti eg stúlkuna, er hjá mér sat,

eftir því, hvort hún heyrði nokkurn söng, en hún kvað

nei við því. Þegar söngurinn byrjaði leit eg á klukkuna.

Var hún þá 12 og 35 mín. e. m. Mér þótti einkennilegt

með sönginn og sagði heimilisfólkinu þegar frá honum.

Grófst eg svo fyrir um það, hvort það hefði nokkuð

sungið. Það kvað nei við því, og kvaðst engan söng

hafa heyrt, sem eg raunar vissi fyrir.

Þegar faðir minn kom heim um kveldið, spurði eg

hann, hvort messað hefði verið, og hvaða sálmar hefðu

verið sungnir. Hann sagði að messað hefði verið, og

móti allri venju sinni hefði hann haft fyrir messuupp-

haf sálminn: »0, þá náð að eiga Jesúm«. Margt fólk

hefði verið við kirkjuna, margir tekið þá'tt í söngnum,

einkum þó af kvenfólkinu, og söngur farið vel fram.

Þegar messa b}'rjaði sagðist faðir minn hafa litið á

klukkuna. Var hún þá 12 og 35 min. e. m. Úrum okkar

bar nákvæmlega saman.

Eg bar sögu þessa undir Einar prófast Friðgeirsson

og íleiri á Borg, er um þetta vissu, og tjáðu þeir hana

rétta.                                                                         Rilsíj.

Heyrnir.

„A. vordagsmorgni —«.

Sögn Jakobínu Hólmfríðar Sigurgeirsdóttur prófastsfrúar á Borg.

Árið 1902 lá eg lengi og það oft fyrir dauðanum.

Sjúkdómurinn var nýrnaveiki. 1 legunni bar einu sinni

svo við, laust eflir háttatíma, að eg heyrði söng úti

fyrir.   Orðaskil   heyrði eg ekki,   en þekti glögt að lagið