Leiftur

						L E I F T U R                                          39

var: »Á vordagsmorgni gekk eg göng í lundi«. Vakti eg

þá stúlku, er svaf í rúmi á móti mér. Spurði eg hana,

hvernig stæði á þessum söng. En hún kvaðst engan

söng heyra. Fór hún þá út að glugganum og hlustaði,

en það fór á sömu leið. Engu að síður heyrði eg söng-

inn þó stöðugt. Var sama lagið nokkrum sinnum end-

urtekið. Loksins dró hægt úr röddinni, og var eins og

hún dæi út í fjarska.

Þegar þetta har við, var eg hitalaus, glaðvakandi og

með Ijósri og glöggri hugsun; enda hafði eg aldrei haft

óráð í legunni.

„I^iííiö er lioi-ÍIÖ, liti.ii er oröin nár".

Sögn Níels bónda Guönasonar á Valshamri.

Á nj'ársdag 1909 var eg við messu í Alftártungukirkjn.

Söngfólkið og hljóðí'ærið var að norðanverðu í kirkj-

unni, innan til við hana miðja. Þegar byrjað var að

syngja annan sálminn, heyrði eg glögglega að byrjað

var einnig að syngja með skærri kvenrödd að sunnan-

verðu við altarið. Var það annað lag og annar sálmur.

Lagið var liksöngslag og sálmurinn byrjaði á þessum

orðum: »Lííið er horfið, hún er orðin nár«. Lengur

heyrðust ekki svo orðaskil að eg gæti numið. En þessi

söngur hélt áfram meðan sálmurinn, er söngfólkið söng,

var sunginn.

Eg sat að sunnanverðu, framanvert gegnt grátunum.

Þeim megin sátu einungis karlmenn. Veitti eg því nána

eftirtekt að þar söng enginn, er sýnilegt var, enda ekki

venja, að þeim megin i kirkjunni væri sungið.

Eg varð þegar mjög hræddur við þetta. Áleit það

geigvænlegan fyrirboða einhvers, er mér væri hulið.

Samt óttaðist eg helzt að það boðaði feigð móður

minnar, Guðnýjar Níelsdóttur, sem þá var mjög lasin.

Eg sagði henni þó eigi frá þessu,   en sagði Helga Hall-