Leiftur

						40                                       LEIFTUR

grímssyni á Grímsstöðum frá því, og Soííiu systur hans,

sem nú er kona mín.

Þann 8. sept. næst á eftir veiktist systir mín, Jóna

Elísabet Guðnadóttir, í taugaveiki, og dó úr henni 12.

okt. 1909. Gat eg ekki fylgt henni til grafar, því að eg

lá þá veikur.

Hún var heitmey Indriða Indriðasonar.

Söngnr á gamlaársdag 1912.

Sögn Guðrúnar Ijósmóður Norðfjörð í Lækjarbug í Hraunhreppi

Síðari hluta gamlaársdags 1912 gekk Guðrún Jóns-

dótfir á Brúarhrauni út, og heyrði þá söng. Þótti henni

röddin afbrigða fögur og þýð. Eigi gat hún gert sér

glögga grein fyrir því, hvort það var kvenrödd eða

karlmanns. Ekki heyrði hún orðaskil og eigi þekti hún

lagið. Gekk hún eftir þetta tvívegis inn og svo út aftur.

011 skiflin heyrði hún sönginn þegar hún var úti, en

eigi þegar hún var inni. í þriðja sinn fór hún út, og

þá heyrði hún hann ekki. í fyrsta og jaí'nvel annað

skiftið brá henni ekki. En þegar hún heyrði sönginn

í þriðja sinni, setti að henni mikinn kvíða og ónota-

hræðslu. Hélt hún að þetta myndi boða eitthvað geig-

vænlegt fyrir sig, því að eðlilegur söngur gat þetta alls

eigi verið.

Áður um daginn druknaði dóttir hennar, Guðríður

Hallbjörnsdóttir, í Fáskrúðsá (sbr. Dulrúnir: »Kross-

markið og ljósið« bls. 142). En ekki frétti Guðrún lát

hennar fyrr en 2. jan. næst á eftir.

Sögu þessa sagði Guðrún á Brúarhrauni mér sjálf.

<?..