Leiftur

						U                                       L E I F T U R

Ansaði hún því svo: »Já, hún heíir löngum falleg

verið«.

Að nokkrum dögum liðnum var eg á gangi niður í

svonefndum Básum í Litla-Hraunslandi. Sá eg þá hvar

jarpskjótta tryppið Gránu stendur eitt og þykir mér það

kynlegt og geng til þess. Sá eg þá hvar Grána liggur

dauð hjá skjótta tryppinu með brúnt hestfolald í burð-

arliðnum.

Engin hross koma í Hraunslöndin nema þau sem

eiga heima þar. Ekkert brúnt hestfolald var framar að

sjá í hrossum okkar á Hraununum þetta vor, enda

þykist eg ekkert skýrara séð hafa en Gránu með brúna

hestfolaldinu sínu vakra. Hvort Grána var dauð, þegar

eg sá hana, eöa ekki, er ekki hægt að segja með vissu,

eða brúna folaldið bafi verið missýning eða feigðarboði

hryssunnar.

Eg hef talið mig allglöggva á hross, enda var þetta

engin skyndisjón er eg rak hana að mér virtist langa

leið. En er svona fór, taldi eg vafalaust, að Grána hefði

á þessari stundu, er eg þóttist reka hana, verið dauð

og eg hei'ði að eins séö svip hennar.

Svipur Mósa.

Sögn  Bjarna Valdasonar í Skutulsey.

Vorið 1889 seldi Þórarinn bóndi Fjeldsted á Ökrum

Thor Jensen í Borgarnesi hest móálóttan að lit. Hafði

Thor kaupmaður hest þennan á Ánabrekku. Þar hafði

hann útibú. Hesturinn hvarf skyndilega frá Ánabrekku

í snjóhreti, er gerði fyrri hluta vetrar, og var ætlað að

hann hefði leitað til fyrri stöðva út að Ökrum.

Um það leyti er Mósi hvarf, komum við þrir á Ökr-

um út um kveld, eg, Jón Sigurðsson, nú bóndi á Ökr-

um, og Eyjólfur Jónsson, þá vinnumaður á Ökrum.

Bjart var úti, því tunglsljós var. Sjáum við þá hvar

Mósi   er kominn.   Stóð hann á Akrahlaði.   Gengum við