L E I F T U R 45 »ð honum, sáum við allir sneiðinguna á hægra e.yranu, sem var mark hans. Enginn okkar varð þó til þess að snerta víð honum, enda sáum við að hann leit vel út. Við ætluðum að við mundum síðar sjá hann með hrossum okkar, en hann sást aldrei framar. Ekki sást hann heldur yfir veturinn á Ánabrekku. En vorið eftir fanst hann dauður rétt hjá túninu á Ánabrekku. Sást þá bezt, að þar hefði hann farist um haustið, er hann hvarf og því aldrei komið út að Ökrum, enda getur það og aldrei við borið, að strokuhestur, er náð heíir átthögum sinum, snúi frá þeim aftur um langan veg til þeirra stöðva, er hann hefir strokið frá. Fæ eg því eigi ráðið sýn okkar félaga á Akrahlaði á annan hátt en þann, að þar höfum við séð svip Mósa, því að eng- um öðrum hesti gat verið til að dreifa, sannaðist það bæði þegar næsta dag, svo og yfir allan veturinn. Einrómað er af kunnugum, að þeir Bjarni og Jón séu mjög hestaglöggir. Hið sama má og segja um nöfnurnar, er segja hinar sögurnar. Ritstj. Svefntöl. Mér sagt, í Reykjavík 8. nóy. 1915, af Rannveigu Helgadóttur húsfrejrju í Vogi á Mýrum. — Ritstf. Vorið 1913 réðist að Vogi til okkar hjóua, Árna Bjarnasonar og mín, stúlka að nafni Guðmundína Þor- björg Andrésdóttir. Var hún þá 20 ára. Stúlka þessi talaði óvanalega mikið upp úr svefni. Gegndi hún þrásinnis þeim, sem á hana yrtu. Ekki var því veitt eftirtekt, að svefntöl hennar væru að marki hafandi, fyrr en síðast í des. 1914. Hvernig það atvikað- ist, er síðar greint frá með sögunni: »Sokkurinn«. Eftir
Beinir tenglar