Leiftur

						L E'I F T U R                                           47

Sokkurinn.

Siðast í des. 1914 lét Munda plögg út til þerris. Veður

var rnjög hvast. Þegar plöggin voru tekin inn, vantaði

sokk af Jóni fóstursyni okkar hjóna. Leitað var að

honum kringum bæinn og þar, sem liklegast þótti, en

árangurslaust. Næstu nótt á eftir var Munda á danz-

skemtun og vakti alla nóttina. Næsta kveld á eftir var

hún því venju fremur þreytt og syfjuð. Stuttu eftir að

hún var sofnuð, segir hún:

»Gunna mín! Sæktu fyrir mig sokkinn af honum

Nonna litla. Mamma þín er svo ergileg, sem von er,

yfir því að missa nýjan sokk. Gerðu það, Gunna min.

Sæktu hann«.

Svo ítrekaði Munda þetta aftur, og með fleiri orðum,.

alveg eins og í vöku hefði verið. Ingibjörg systir mín,

sem heyrði á þetta, segir við Guðrúnu dóttur mína:

»Spurðu hana eftir sokknum«. Guðrún gerir það og þá,

segir Munda:

»Hann er niður hjá bátunum. Ekki samt hjá stóra

bátnum, og ekki skektunni, sem hvolfir, heldur rétt

undir hliðinni á hinni skektunnk.

Morguninn eftir fór Guðrún niður að bátunum og

fann sokkinn nákvæmlega á sama stað og Munda sagði

til hans.

Glerau gun.

í síðastliðnum septembermánuði týndust gleraugun

min. Var þeirra mikið leitað og fundust þau ekki. Eg

hafði farið til kirkju rétt áður en eg saknaði gleraugn-

anna. Hélt eg því helzt, þegar öll leit reyndist árang-

urslaus, að eg hefði gleymt þeim á kirkjustaðnum.

Rétt eftir þetta fór Munda vestur á Hellissand, til að

heimsækja foreldra sína. Var hún í þeirri ferð um þrjár

vikur. Þegar hún kom heim segi eg við hana: