Leiftur

						48                                           L E I F T U R

»Blessuð Munda mín, segðu mér nú hvar gleraugun

min eru«.

Mjög stuttu á eftir þessu, var það að nóttu til, að

þær systur vakna við það, að Munda er að lala upp

úr svefninum. Þá segir hún:

»Já, Borga min!  Gleraugun hennar mömmu þinnar«.

Sigurborg dóttir mm spyr þá Mundu:

»Hvar eru þau?«

»Þau eru í skápnum i kamersinu«.

»í hvaða hillu?«

»Nú, i hillunni, sem sokkarnir góðu voru i, en þú

getur ekki náð þeim nema taka fram allar bækurnar.

Þau eru fyrir ofan þær«.

Beyndist þetta með öllu rétt. Morguninn eftir tók

Sigurborg bækurnar fram, og fann gleraugun fyrir ofan

þær.

Þegar gleraugun fundust á þessum stað, rifjaðist upp

fyrir mér, að eftir að við komum frá kirkjnnni, fór eg

þarna inn að skoða myndir, er stúlka hafði komið með.

En í sama bili var aðkomufólki fylgt inn til okkar. Hafði

eg þá í flýti lagt gleraugun upp á bækurnar. Síðan

hafa þau svo fallið upp fyrir þær.

»Sokkarnir góðu« voru sokkar, sem Helgi sonur minn

átti. Vantaði þá alllengi, og var eftir þeim leitað. Þær

dætur mínar reyndu oft að spyrja Mundu eftir þeim í

svefni, og tókst það að lokum. Þá hafði Munda sagt, að

þeir væru í tiltekinni hillu í bókaskápnum, undir bréfi

þar, og væri blátt stykki ofan á því. Beyndist þelta og

rétt. En um ár leið á milli þess að sokkarnir og gler-

augun fundust.