MÁNI Smekkvísi, Eins og kunnugt er, hefir byggingarnefnd Reykja- vikur ieyft að reisa htíll mikla suður með Tjörninni austanvert, milli Kvennaskólans og Fríkirkjunnar. Lengi vel hugðu menn, að þetta ætti að verða sumarbústaður nýju guðfræðinnar, og glöddust í hjarta sínu yfir því, að hún hefði fengið skýli yfir höfuðið, og þyrfti nú ekki íramar að selja aðganginn að Haraidi nó kirkjunni. En er gleðin stóð sem hæst, barst sú íregn um bæinn, að fjöldi manna ynni að istöku í Tjörninni, og að hverju íshlassinu á fætur öðru væri ekið inn í höllina. Kólhaði þá mörgum um hjartarætur, er menn sáu hvers kyns var: Að íshúskumbaldi var bygður á fegursta stað bæj- arins, þar sem hver byggingin stendur annari veg- legri, og það jafnvel milli kirkju og lcvennaskóla. Og menn tóku að spyrja: Á þetta að vera jökull, sem meyjunum verður ekkí yfirkomu auðið til kirkjunnar? Eða á það að verða kínverskur varnarmúr handa þeim, sem enginn kemst yfir, og ekki einu sinni titlingar, til þess að vernda þannig þeirra „æskuástir" og „barnatrú" í saklausri klausturhelgi. Þannig spurðu menn, og á ýmsa aðra vegu, en enginn kunni þessa gátu að leysa, fyr en Tiyggvi kom til skjaianna. Hann sagði að þetta væri gert í þeim kristilega tilgangi, að þær héldi betur — trúnni. Þá hneigði lýðurinn sig í auðmýkt og sagði: Sælir erum vér, að vér höfum slíka bæjarstjórn I Sveinn. Raddir framliðinna. Háskóli íslands. í II. árg. Eimreiðarinnar, 1. hefti, var birt þýðing eftir síra Matthías Jochumsson á nokkrum hluta kvæð- isins „Norges Dæmiing" („Afturelding Noregs") effir Welhaven. A.ftan við það hnýtir ritstjórinn, Valtýr Guðmundsson háskólakennari, þessaii athugasemd: „Eimreiðinni hefir verið sérstaklega mikil ánægja í þvi, að geta flutt lesendum sinum þýðing á þessu merkilega Bnildarkvæði, sem getur alveg eins vel átt við afturelding íslands eins og afturelding Noregs. Það getur verið heilsusamlegt fyrir marga íslendinga að líta í þessa skuggsjá, að minsta kosti fyrir þá, sem ekki eru enn orðnir alt of grómteknir af þeim þjóðarþvergirðingi og eintrjáningsskap, sem heldur að nútiðarþjóð vor geti lifað eingöngu á frægð feðranna og heizt vi]] bægja öllum útlendum mentunarstraum- um frá landinu, t. d. með því að hrófla upp íslenzku liáskölatildri1 og fleira þess konar, sem aldrei gœti orðið annað en apaspil, til atldœgis fyrir útlendinga, en niðurdreps fyrir sannarlegt íslenzkt mentalíf1. Það er öðru nær en slíkt sé sönn2 þjóðrækni. Það er í rauninni ekkert annað en þjóðardramfy og hégóma- skapur1, sem getur orðið því hættulegra, sem það jafnan reynir að hjúpa sig í tælandi þjóðræknisblæju, þótt hún sé býsna götótt, svo altaf skíni í óhroðann vmdir, ef vel er að gáð". Yerðlaunadrápa. Dýr er tíð og dimmar stundír, embættlingum ísafoldar. Þörf er matar, þörf er hita, þörf er h'óss, fyrir lægra gjald. Því er eitt af aðalstörfum þingskörunga, að þessu sinni, bót að ráða á böli þessu : auka gjöldin almermingi. Ei vill Alþingi að embættismenn hrynji niður af harðrétti, eins og hrafnar út með flæði svífa gorvana á síðkveldum. 1 Leturbroyting hér. Ritstj. — 2 Leturbreyting höf.
Beinir tenglar