Tákn tímanna

						TÁKN TÍMANNA

in segir, að innan skamms tíma munn

konungarnir frá Austurlöndum (það er

guli flokkurinn) hefja ferð sína vestur á

bóginn á móti hinum hvítu, o'g það stríð

verður verra en hið yfirstandandi. Mönn-

um er frjálst að trúa þessu eða ekki,

en tíminn mun sýna ef til vill einhverj-

um af oss, að Guðs orð talar sannleika;

betra er því að gefa því gaum í tíma.

Hægt er þá að vera hlutlaus, en það

geta að eins þeir verið seii algerlega

hafa gefið sig Guði á vald, trúað hans

orði og breytt samkvæmt því. — Að vísu

segja sumir það ekki hægt, en reynið og

finnið að Drotlinn er góður, hann læt-

ur þig ekki vera í myrkri. Því »ef sá

er nokkur sem vill gera hans vilja, hann

mun komast að raun um hvort lær-

dómurinn er frá Guði eða eg tala af

sjálfum mér«. Jóh. 7, 17.

Ó.

Kjarkur og deigð,

»Þvi eg fyrirverð mig ekki fyrir fagn-

aðarerindi Krists, því það er kraftur

Guðs til sáluhjálpar sérhverjum, sem

trúir«. Róm. 1, 16. Oft gelur maður

heyrt fólk segja nú, að hefði það lifað

á dögum frelsarans, hefði það fylgt hon-

um og verið lærisveinar hans. En mun-

um — fólkið sumt, sem sá hann og

verk hans á hans dögum, sagði: »Hefð-

um vér li'fað á dögum feðra vorra, skyld-

um vér ekki hafa verið með þeim að

líflátaspámennina. Spámaðurinn segirum

hann : »Á honum var engin fegurð, ekkert

glæsilegt, að oss gæfi á að líla, ekkert álil-

legt, sem oss fyndist lil. Hann var fyrir-

lilinn og af mönnum yfirgefinn, undir-

orpinn harmkvælum, auðkendur af sár-

um, líkur manni þeim, er menn byrgja

fyrir andlit sín, svo fyrirlitinn, að vér

mátum hann einskis«. Es. 53, 2. 3. Og

Jesús sagði um sjálfan sig : »Mannsins

sonur hefur hvergi höfði sínu að halla«.

Matt. 8, 20.

Kenning hans var öðru vísi en kenn-

ing prestanna, já, í mörgum atriðum

þvert á móti. Farísear og Sadúsear,

sem voru ósamlyndir innbyrðis, gátu

tekið höndum saman á móti honum; og

þeir reyndu af fremsta megni að halda

fólkinu frá honum með alls konar for-

tölum og hótunum.

Jesús var fátækur sonur Jóseps Ja-

kobssonar trésmiðs frá Nazareth (þ. e.

að manna áliti). ímyndum oss — þeg-

ar hann kemur fram á sjónarsviðið og

segist vera sendur af Guði, já, að vera

sonur hins hæsta, en hagar sér nærri í

öllu viðvíkjandi siðum presta og skrift-

lærðra, (sem þó ættu að fylgja hinum

settu reglum), öðru vísi en þjóðin var

vön, reynir að leiðrétta ýmislegt í guðs-

þjónustu þeirra í helgidóminum, og —

hann ¦— ólærði timburmannssonurinn

dirfist jafnvel opinberlega að finna að

gerðum leiðtoganna, er þá svo undar-

legt, að sagt var um hann: »Hann guð-

lastar«.

Prestarnir höfðu beðið bann opinber-

lega um að gera eitthvert teikn, svo hægt

væri að trúa á hann, en hann hafði

dregið sig í hlé og látið það ógert.

Vinir, vér skulum vera ærlegir og at-

huga vel hver fyrir sig, hvað vér mund-

um hafa gert á þeim tíma ; hverju vér

höfðum svarað, er Jesús spurði: »Hvað

virðirt yður um Kiist?cc

Maður sem þá gerði sig sekan í að

gefa því gaum, sem Jesús talaði var á-

litinn bölvaður. Sjá Jóh. 7, 47—49. Já,

rekinn úr samkundunni. Jóh. 9, 34.

Maður þurfti að vera kjarkgóður til þess