Tákn tímanna

						6

TÁKN TÍMANNA

sem maður biður fyrir vandamönnum

sínum ?«

»í prédikunarstarfi minu hef eg séð

mörg áþreifanleg dæmi upp á þess kon-

ar bænheyrslu«. Og svo sagði eg henni

frá mjög markverðum viðburði, sem ný-

lega hafði átt sér stað, þar sem bænir

konunnar hefðu orsakað afturhvarf

mannsins.

»Hvað getur þá verið til fyrirstöðu í

þelta skifti?« spurði hún; »ætli það sé

mér að kenna?« »f*að getur verið«,

svaraði eg. »Ritningin segir, að það sé

bæn trúarinnar sem veiti blessun; það

getur verið, að yður vanti þá trú, sem

er aðalskilyrðið fyrir bænheyrslu. Hald-

ið þér að Guð sé fús á að heyra bænir

yðar?« »Stundum held eg það og

stundum ekki«, svaraði hún. »Hvíl-

ir afturhvarf mannsins yðar eins og

byrði á sálu yðar? Er það insta þrá

bjartans að maður yðar verði sáluhólp-

inn?« spurði eg enn fremur. »Ó, eg

vildi gefa hvað sem vera skyldi, bara

að hann yrði sannkristinn maður. Eg

var nýkominn á þennan stað, og var

ekki vel kunnugur breytni eða lunderni

konu þessarar, en mér fanst þó, að það

blyti að vera einhver veikleiki í fari

hennar og gat því ekki gert annað en

að biðja og svo bíða þangað til eg fengi

tækifæri til að kynnast ástæðum henn-

ar betur.

Tveim vikum seinna saknaði eg henn-

ar á hinum vikulegu bænasamkomum,

og þegar eg af tilviljun mætti henni degi

seinna, sagði eg við hana : »Þér voruð

vist ekki á bænarsamkomu í gærkvöldi«.

»Nei, það var eg ekki«, sagði hún og

roðnaði um Ieið; »maðurinn minn vildi

heldur að eg færi með börnunum á

söngskemtun og eg gerði það til þess að

þóknast honum«. Eg varð hissa á þess-

ari skýringu, talaði að eins fáein orð um

vanalega hluti og bélt svo leið mína.

Eftir þennan líma saknaði eg hennar

oft á bænasamkomum, en svo bar við

að eg mætti henni í annað skifti og sagði

þá: »Eg sá yður ekki á bænasamkomu

í gærkvöldi«. »Nei«, svaraði hún með

tindrandi augum, »eg var þar ekki, Hr.

G. hefur stofnsett dansskóla hér í bæn-

um og heldur æfingar hvert fimtudags-

kvöld. Hann er ágætur kennari, og

maðurinn minn bað mig um að fara

með börnin á æfingarnar, og það gerði

eg lil þess að þóknast honum. Að lík-

indum verð eg ekki ætíð á bænasam-

komum meðan á æfingunum slendur;því

maðurinn minn vill ekki láta börnin

fara þangað nema eg fari með þeim, og

þér skiljið vel að eg vil gjarnan láta

það eftir honum«.

Undrunarsvipurinn varð svo auðsær

á andlili mínu, að hún tók strax eftir

honum og spurði: »í>ér álítið þó ekki

að það sé órétt að dansa; gerið þér

það?« Án þess að taka tíma til að

hugsa mig um svaraði eg slult:

»Eg held, að heirnsókn yðar og barna

á dansskólanum þau kvöld, sem bæna-

samkomur eru haldnar, vægast talað,

miði ekki að því að sýna manni yðar

hina afarmiklu þýðingu kristindómsins

eða að nokkru leyli flýli fyrir honum

að finna Krist frelsara sinn.

í byrjun varð hún alveg utan við sig

út af mínu óvænta svari, en hún náði

sér þó brált aftur og kom með ýmsar

spurningar, sem urðu til þess, að við

ræddum málið ítarlega. En hér nægir

að skýra frá því að við vorum ekki sam-

mála í öllum alriðum; ekki var heldur

hægt að sannfæra hana um, að breytni

hennar gæti verið bænheyrslunni til fyr-

irstöðu.