Vekjarinn

						Heim, sagði jeg, en þar var lítið af heimilis-

nauðsynjum. Þar var hvorki borð nje stóll, en í

einu horninu á herberginu lá konan á einhverjum

ræflum. Henni var svo illt í fæti að hún gat ekki

risið á fætur. Víb hlið hennar lá lítil stúlka, senni-

lega 6 ára gömul.

Jeg fór að skrafa við þær, og litla stúlkan

hændist þegar að mjer.

„Hvar fáið þið að borða?"

„Það er nú ekki mikið stundum, en Billy er

duglegur drengur, og vinnur sjer 'inn dálítið fyrir

mat."

Litli drengurinn, 10 ára gamall, vann þá fyr-

ir móður sinni og systur. Jú, það var satt, hann

var duglegur.

„En því leggist þjer ekki á sjúkrahús?"

Spurningin virtist særa móðurhjartað. Hún

svaraði með tárin í augunum:

„Hvað ætli yrði þá um börnin mín? Billy

gæti ef til vill haft ofan atfyrir sjer, en litla Betty?"

Hún fór að gráta, er hún hugsaði um, hvern-

ig þá mundi fara.

„En barnaheimilin? Ættuð þjer ekki að reyna

að koma þeim þangað? Þjer gætuð svo legið á

sjúkrahúsi, og ykkur öllum liðið vel."

Já, jeg hef nú allt af verið að biðja guð um

það. Jeg bið hann daglega að anuast börnin mín,

svo að þau glatist ekki í götulíflnu  hjernai borginni."

„Treystið þjer þá guði?"