Vekjarinn

						„Já," svaraði hún með lágri og skjálfandi röddu.

„Það hefur nú verið eina athvarfið."

Jeg varð forviða. Hjer lá þá guðs barn veikt

og hungiað í vesölum kofa og hafði tíu' ára dreng

til að vinna fyrir sjer. Og samt hafði hún varð-

veitt von og trú.

„Lítið þjer á," sagði hún og tók blað undan

koddanum,  „lítið þjer á, hvað hjer stendur."

Jeg tók blaðið og las það. Það var úr skýrslu

um barnaheimili mín, og endaði á orðum, sem jeg

sagði einhverju sinni, og opt hafa verið endurtekin:

„Jeg hef ekki öll þessi ár neitað einu einasta

barni um upptöku á heimili mín, sem hefur beðið

um hana."

„Sjáið þjer til," sagði konan, sem grunaði alls

ekki, hver jeg var, „jeg hef vonað og beðið að börn-

in mín gætu komizt á þessi heimili; þar færi vel

um þau, og jeg þyrfti engu að kvíða."

Jeg sat þegjandi og hugsaði um vegi guðs og

náð. Loks sagði jeg: „Jeg hef ekki sagt yðurnafn

mitt, en nú er bezt að þjer fáið að heyra það. Jeg

hef stofnað þessi heimili, heiti Barnardo. Jeg „á"

marga drengi og stúlkur, og ætla nú að reyna að

sjá um börnin yðar, ef þjer viljið."

Jeg get ekki lýst undrunar og gleðisvip kon-

unnar. „Eruð þjer Barnardo læknir? Þjer kom-

inn hingað? Sjálfur? Já, guð er dásamlegur guð!

Enn hvað þetta er undarlegt! En hann er guð,

som heyrir bænir."

„Já — guð, sem heyi'ir bæmr," sagði jeg.