Vekjarinn

						drottins, finnur allt í honum. Knýið á, segir drottinn

við alla gesti og pílagríma, sem eiga ekkert föður-

hús. Allir, sern knýa á með stöðugri og aivarlegri

bæn, finna veginn heim til föðurhúsanna á himnum.

Ljettúðugur ungur maður fór af forvitni á

bænasamkomu. Meðal annars sá hann litla telpu,

sem kraup við hlið. móður sinnar og sagði: „Góði

guð, blessaðu hana mömmu." Hún bað um það,

sem henni var kærast, en þessi fáu orð gripu unga

manninn, hann varð ekki rólegur fyr en hann bað

„Góði guð, blessaðu mig." Síðan varð hann kunnur

prjedikari, sem drottinn notaði til að flytja mörgum

frið og blessun.

Það var einu sinni lítil stúlka, sem var dóttir

drykkjumanns. Faðir hennar ijet eigurnar, ogheimilis-

gleðina fyrir brennivín, og þegar hann var fullur,

var hann vondur við konu og börn. Eitt kvöld

kom hann heim í þungu skapi yfir óláni sínu.

Yngsta dóttir hans var nærri háttuð, en samt kraup

hún við rúmið sitt og bað: „Góði miskunnsami

drottinn, vertu ekki reiður við hann pabha." Maður-

inn skyldi þegar, hvað barnið átti við og hann

sagði með tárin í augunum: „Amen!" Svo lagði

hann handlegginn um háls konu sinnar og sagði:

„Þetta barn hefurfrelsað mig frá glötun drykkju-

manna, með guðs hjálp ætla jeg að lifa nýu lífi

Úr þessu."