Vekjarinn

						9

„Biður þú, pabbi?" sagði lítill drengur, sem sat í

knjám föður síns. Faðir hans, sem var andvara-

laus heimsmaður, setti upp þykkjusvip. En drengur-

inn hjelt þá áfrarn: „Kennarinn á sunnudagaskólan-

um sagði, að allir góðir menn bæðu guð, og þeir,

sem ekki vildu biðja, kæmust ekki í himnaríki.

„Ætlar þú ekki í himnaríki, pabbi?"

Þessi orð vöktu föður hans, og hann varð

biðjandi maður, sem stefndi til himins upp frá því.

Otto Funcke, íithöfundurinn nafnkunni, segir

svo á einum stað: Á námsárum mínum ætluðu

efasemdirnar stundum að bana bamatrú minni, en

þá var mín bezta hjálp að hugsa um hana móður

mína. Jeg hafði sjeð svo opt að krapturinn í lifi

hennar, það, sem hún í raun og veru lifði af, var

bænin og trúin — og mjer gat aldrei komið til

hugar að hi'tn möðir mín hefði lifað á lygi." —

Gætið þess foreldrar, sem viljið að börnin yðar verði

biðjandi menn, að þau sjái af dæmi yðar, að bæn-

in er fyrir fleiri en börn og — gamalmenni Biðj-

ið fyrir þeim og biðjið með þeim.

—^<É>^-