Vekjarinn

						Getur þú beðið „faðir vor"?.

Það kann að virðast óþarfi að vera að spyrja

nokkurn að því, sem alinn er upp í evangelisk-kristnu

landi, hvort hann geti beðið „faðirvor". Sumum

virðist líklega, aöúrþvíbörnunum erkennt „faðirvor",

þá sje engin hætta á því að fullorðnir menn geti

ekkí farið með það. — En það er annað, að „farameð"

„faðir vor", eða biðja „faðir vor". Sanntrúaður

maður hefur mikla ástæðu til að ætla, að þeir sjeu

tiltölulega æði fáir, sem geta i sannleika játað þess-

ari spurningu: Geturðu beðið „faðir vor". — Já, og

það, sem verra er, flestir óendurfæddir menn sak-

fella sjálfa sig, um ieið og þeir fara með „faðir vor".

Eða hvað? Skykli þetta vera of djúpt í árinni tek-

ið? Hverju svarar þú, sem lest þetta? "Viö skul-

um gæta að því. Ó, að við vildum leyfa guði að

opna augu vor og eyru fyrir því, er snertir guðs

ríki. Minnstu þess, að það er tvennt ákaflega ólíkt,

að lesa „faðir vor", svona líkt og vantrúaðir með-

hjálparar gjöra, eða biðja þessa bæn af hjarta. Hið

fyrnefnda geta allir heilvita menn gjört, en hið síð-

ara guðs börn ein.

Vjer skulum fyrst íhug;i, að frolsaiinn

kenndi ekkj Gyðingaþjóðinni bessa blessuOu baen, nJQ