Vekjarinn

						12

Þú svarar ef til vill: „Það er ekki annað

en andlegur hroki að þykjast vera guðs barn." —

En má jeg spyrja: „Hvers barn ertu þá? — Þú

ert þó vænti jeg ekki barn djöfulsins?" — „Jeg er

forviða á, (segir þú),  að   þú   skulir Játa þjer annað

eins um munn fara."-------Nú, það er þá þin skoð-

un eins og fleiii manna, að það sje til meðalvegur

milli ljóss og myrkurs, svo þú getir orðið hólpinn

þótt þú sjert ekki guðs barn? En það er verst að

l>á er öll ritningin, allar opinberanir guðs í himn-

eskum og jarðneskum efnum og reynsla allra trú-

aðra manna gagnstæð skoðun þinni. Páll postuli

segir: (Ef. 2, 3). „Vjer erum allir af náttúrunni

börn reiðinnar." Kristur segir: (Matt. 18, 3). „Nema

að þjer takið sinnaskipti og verðið eins og börn,

munuð þjer ekki koma i himnaríki," og, „enginn

getur sjeð guðs ríki nema hann endurfæðist." Af

þessum orðum og ótal mörgum öðrum, er auðsætt,

að það þarf að verða gagngjörð bieyting á hverj-

um manni, svo að hann verði guðs barn. Þrátt

fyrir hinn leitandi kærleika guðs, verða menn að

flnna þörf riáðarinnar og veita henni viðtöku, endur-

lausninni, sem erí Jesú Kristi. Postulinn segir fyr-

ir hönd allra trúaðra: „nú erum vjer guðs börn."

(Jóh. 3, 2). Kristur sagði og við aðra menn: „þjer

eigið að föður djöíulinn og það, sem faðir yðar girn-

ist, viljið þjer gjöra." (Jóh. 8, 44). Getur þá nokk-

ur Ragt að menn geti ekki verið guðs börn hjer í

lífl, og heldurðu að það sje ómögulegt að þú sjert

ekki guðs barn, bejdur ^m] ujöfu]sin«? Gæt yoI að því,