Vekjarinn

						15

sem er fyrir augliti drottins, — Er þaö ekki svívirði-

leg hræsni? Er ekki ástæða til að furða sig á lang-

lundargeði drottins, sem hegnir ekki ,þegar í stað

slikri guðlöstun? —

Sami maður segir ennfremur: „helgist þitt

nafn", og hirðir þó eigi vitund um guðs nafn og

leggur það ef til vill við hjegóma daglega eins og

þorri manna gjörir, því hvar sem maður er á ferð,

og á flest heimili sem maður kemur, má stöðugt

heyra, hvernig menn brjóta annað boðorðið. Ef

maöur eða hestur hrasar um stein, má opt heyra:

„Guð hjálpi mjer," og svo blótsyrði í sömu and-

ránni. Þegar stúlkurnar sjá falleg svuntutau í búð-

unum hrópa þær: „Guð almáttugur!" og mörg

móðirin segír, þegar börn hennar koma grátandi

frá leikjum sínum: „Jesús minn, mikil bölvuð

læti eru í ykkur krakkar." Verði einhver svo djarf-

ur að finna að þessum ósóma, þá er svarið á reið-

um hondum: „Skárri er það nú smásmyglin; jeg

meina ekkert með þessu." — Hvilík fásinna! Guðs

orð segir: Guð mun ekki láta þeim óhegnt, er brúka

hans nafn gálauslega. Englarnir hylja ásjónur sín-

ar i lotningu og kraptar undirdjúpanna skjálfa fyr-

ir því nafni, undir því einu er sáluhjálp vor kom-

in — og þó er það svo litils virbi í augum fávísra

manna, að þeir „meina ekkoit með þvi," þótt þeir

nefni það. — Og þessir menn og konur, — þvi

stúlkumar fura optar gálauslega með nafn guðs,

iiklega til að sýna guðrækni sína, en piltarnir ákalla

aptur optar Satan, þykir það jafnvel ómissandi við