Vekjarinn

						17

um, og gjora gys að þeim, sem reyna að útbreiða

ríki hans: „Hrœsnari, þú veitir ríki mínu mót-

spyrnu, og kemur því aldrei þangað. Því fer þú

með þessa bæn? Ætlar þú að svíkja mannsins son

með kossi?"

Pví næst segja menn: Verdi þinn vilji svo á

jörðu sem á himni. Og hafa þó aldrei geflð gætur

að vilja guðs með undirgefni og hlýðni, en þvert

á móti ætíð farið eptir vilja sjálfra sín. Hjer má

einmitt sjá greinilegast að óendurfæddir menn eru

alveg frásnúnir guði. Guðs orð segir: „Leitaðu

skaparans á œskuárum þínum áður en erfiðu dagarn-

ir koma." En maðurinn svarar: „ Jeg ætla að njóta

heimsins, og skemta mjer á meðan jeg er ungur,

það er nógur tími fyrir mig að veiða guðhræddur

þegar jeg er orðinn gamall." En veiztu hverju guð

svarar í orði sínu? „Gloð þig þá ungi maður í

æsku þinni, og lát hjarta þitt vera hresst á dögum

æsku þinnar; gakk þú á vegum hjarta þíns og ept-

ir sjón augna þinna; en vita skaltu samt að guð

mun kalla þig til dóms fyrir allt þetta, því æska

og morgunroði eru líka bjegómi. (Prjed. 11, 9.)

Enn fremur segir hann : „Leitið fyrst guðs ríkis og

hans rjettlætis, þá mun og allt þetta veitast yður."

En mennirnir segja: „Vjer þurfum fyrst og fremst

að sjá iíkama voium boigið, afla oss fjár og mann-

virðinga, og svo getum vjer farið að hugsa um

sálarheill vora." — Fleiri munu þeir, sem hugsa,

er þeir taka sjer uitthvað fyrir hendur: „Hvaðætli

að borgi sig nú bezt fyrir mig,   og hvað skyldi nú

2