Vekjarinn

						19

iif þú ert ekki guðs barn, þá hefurðu aldrei beðið

þá bæn heldur í raun og veru. Heirnsins börn,

byggja ekki traust sitt á guði í jarðneskum efnum,

þótt þau vilji stundum láta aðra halda það. Nei,

þau treysta sjálfum sjer, fjármunum sínum og hæfi-

leikum, eða þá öðrum mönnum, þeirra hjálp og

vinfengi. Satt er það að sum þeirra ákalla drott-

inn, þegar öll sund virðast lokuð og allt timaniegt

bregzt, en opt fer þeim iikt og manninum, sem datt

í vökina og bað þá guð að hjálpa sjer, en sagði, er

hann komst upp á skörina: „Þú þurftir ekki guð,

jeg gat." — Þegar hættan og neyðin er liðin hjá,

gleyma þau að gefa guði dýrðina, en segja, að það

hafl verið heppni þeirra og dugnaður, sem hjálpaði.—

Sumir menn, sem ekkert vita um apturhvarf af eig-

in reynslu, eru svo trúhneigðir og guðhræddir að

náttúrufari að þeir segja opt: „Jeg veit að það er

guð, sem hefur blessað mig og hag minn og allt

mitt er frá honum." — Þetta eru falleg orð, en

því miður eru það opt ekki annað en orð. Þeir

leituðu ekki ráða nje styrks hjá drottni í „barátt-

unni fyrir h'finu," en reyndu heldur að fara eins

iangt og hægt er með hyggindum og jafnvel brögð-

um og ósannindum.

Svo er og annað, sem sýnir að fjöldi manna

meinar lítið með því, þótt þeir segi: Gef oss í áag

vort daglegt brauð. Hver, sern biður þá bæn og

trúir því að drottinn heyri hana, hann Jxikkar þá

einnig guði fyiii daylogt brauð. Eri hvar er þakkar-

gjörðin.    Hvar heyrist   borðbatnin vor á nioðal? —