Vekjarinn

						20

Guði sje lof fyrir það að það eru þó til heimili hjer

á landi, þar sem menn skammast sín ekki fyrir

að þakka guði yflr horðum og meina eitthvað með

því, — en skyldu þau vera mörg? Hvað þekkir

þú mörg heimili hjerha á Islandi, þar sem það er

gjört. Einu sinni var þó sá siður algengur, en þvi

miður hefur það seinast orðið ekki annað en gam-

all siður, annars mundi hann ekki eins gjörsamlega

horfinn úr heilum sveitum. Erlendis þykir sjálfsagt

á kristilegum heimilum að biðja borðbæn við hverja

máltíð; ætli vjer íslendingar yrðum minni menn,

ef vjer færum til þess einnig. f>að er naumast

hætt við að það yrði strax aptur dauður siður vor

á meðal; þeir mundu sjá um það vantrúarmenn-

irnir og guðleysingjarnir, sem jafnvel fara svo langt

í heimsku sinni, að þeir gjöra gys að því í blöðun-

um, ef þeir frjetta að einhverjir láti það sjást að

þeir gleypi ekki ofan í sig matinn þakklætislaust,

eins og þeir sjálflr, og — svínin. — Hjer má minna

á bóndann, sem gjörði bæn sina við snæðing á veit-

ingahúsi. Gárungar, se'm þar voru við, sögðu þá:

„Pú getur sleppt þessu, bóndi sæll, það er ekki

lengur „móðins." „Jæja," svaraði bóndinn, „básje

jeg að svínin heima hjá mjer eru „upp í móðinn,"

því þau þakka aldiei fyrir sig, hversu mikið sem

þeim er geflð." -- Það er talið ókurteist og ósam-

boðið siðuðum manni að þakka ekki gestrisni og

greiða, sem mennirnir veita hvorir öðrum, en það

er liklega ekkort athugavort við það, þótt þakklæt-

ið við „gjafarann allra góðra hluta" komi ekki fram