22 Þjáðir, glataðir menn, skuli ekki biðja guð af öllu hjarta um fyrirgefningu syndanna, en fara með þessi orð í hugsunarieysi, og opt og einatt biðja sjer böl- bæna um leið, eins og þeir gjöra, sem eru fullir öfundar, úlfúðar og jafnvel haturs til ýmsra manna, en segja þó: Svo sem vjer og fyrirgefum vorum skuldunautum. Jeg þekki fleiri en einn og fleiri en tvo, sem aldrei sitja sig úr færi til að hefna sín, hvað lítið, sem gjört er á hluta þeirra, og þykjast þó biðja „faðir vor."1) Heldur þú að þeir segi það satt? Þií ert vonandi ekki í þeirra hóp? — Vinur minn! Ef þjer er lítið alvörumál með 5. bænina, eða hefur enga vissu fyrir, hvort drottinn hefur heyrt hana, hefur fyrirgefið þjer syndir þínar, þá renn þú huga þínum til Golgata og íhuga, hvað þú sjerð. Hver er það, sem hangir þar blóði drifinn, deyjandi á krossinum mitt á meðal illræðismanna? — — Hvers vegna er hann þar? ¦— •— Var það ekki þín vegna? — — Á hnje fyrir frelsaranum! Á hnje undir krossinn! Er þjer svo engin þörf að biðja 5. bænina í alvöru? — — Og svo loks fáein orð við þig, sem vilt feginn fyrirgefa öllum mein- gjörðamönnum þínum, en átt svo bágt með það. Vertu ekki í tölu þeirra, sem þora ekki að ganga til guðs borðs af þessari ástæðu, þú þarít einmitt að koma vegna þess, hvað viljinn er veikur. En þvi síður máttu vera í töiu þeirra manna, sem halda í blindri hjátrú að þeir fái fyrirgefning allra synda fyrir það eitt „að fara til altaris;" það er meir en lítið ótrúlegt að nokkur lúterskur prestur styrki !) Hvernig skyldi presturinn sem lýsti því yfir á hjeraðsfnndi að liann fœri ekki til altaris, af því að hann hataði svo ei"n mann, biðja þrsra bjjR?
Beinir tenglar