Vekjarinn

						23

menn í slíkri hjátrú, að þeir þannig geti „kvittað"

fyrir syndir sínar einu sinni á ári, og segi við þá,

sem ekki eru svona blindir: „Jeg veit ekki, hvort

jeg má taka ykkur til altaris, fyrst þið haflo svona

skoðanir." En hvað sem því líður, þá er það ótta-

lega heimskuleg og hættuleg hjátrú. -- Hugsa held-

ur um það, vinur, að drottinn elskar þá, sem gjöra

á hiuta þinn, engu síður en þig; að enginn gætinn

maður reiðist blindum manni þótt hann rekist á

hann og jafnvel meiði hann, og að allir óendurfædd-

ir menn eru að vissu leyti blindir, og mundu hvorki

skaða þig nje aðra, ef þeir hefðu sjónina. íhuga

þetta og bið guð að hjálpa þjer til að biðja

fyrir þeim að þeir mættu fá sjónina!

Margur for og með „faðir vor" eða „les" það —

eins og nú er málvenja í þessu bænsnauða landi,

þar sem prestar, meðhjálparar og ýmsir fleiri, sem

ætlandi væri að væru biðjandi menn, virðast varla

geta talað við guð nema þylja samtalið upp af

blaðaskræðum,1) — og hugsar lítið um 6. bænina.

Jeg hef hitt drykkjumenn, sem opt og einatt hröð-

uðu sjer úr rúminu inn í glötunarholur veitinga-

mannanna, og þóttust þó   „lesa faðir vor" á hverj-

J) Er það ekki annars vegar hlœgilegt og þó hiiis

vegar grátlegt að uppgjafaprestur skuli t. d. vcrða alveg

forviða á að roskirm prófnstur skuli geta „flutt blaða-

lausa bírn?" Og meira en lítið sorglegt er það, að

prestur skuli þuz'fa að segja -við mann, sera biður hanu

að biðja moð sjer: „Mjer þykirvœnt um, ef þjer viljið

biðja^enjeg trevsti mjer ekki sjálfum til þess,"