Vekjarinn

						24

um morgni. Pað getur verið að þeir hafi lesid það,

en hitt er ósennilegt að þeir hafi leðið: Eigi leið

þú oss í íreistni.

Satt er það að heimsins barn getur óttast freist-

inguna, af því að það veit, að tímanleg eymd er

venjulega skilgetin dóttir syndarinnar, en það ótt-

ast ekki að missa náð guðs eða lífið í Kristi, því

það tvennt náð og andlegt líf er því alveg ókunn-

ugt. óendurfæddur maður hræðist heldur ekki freist-

ingarnar, sem væru þær snörur djöfulsins, því hann

þjónar honum sjálfur að meiru eða minnu leyti, og

heldur þó stundum að djöfullinn sje alls eigi til.

Wí eins og alkunnugt er, eru margir þeirra sem

flæktastir eru í vjelum djöfulsins, iðka mest af störf-

um hans og ákaila hann optast, svo heimskir og

blindir að þeir segja, að hann sje ekki til nema í

hugmyndasmíði prestanna. Ætli þessir menn „lesi"

með alhug:   eigi leið þú oss í freistni?

Margur óendurfæddur maður kann að óska

þess að vissu leyti að guð frelsi þá frá „illu." En

þetta „illa" er þá sjerstaklega eignatjón, heilsubrest-

ur eða önnur óhöpp, og er þó lftíl alvara hjá þeim

að treysta guði í þeim efnum eins og fyr er sagt.

En því síður er þeim alvara með að biðja guð að

frelsa sig frá þvi, sem i sjálfu sjer er illt og kemur

beinlínis frá föður syndarinnar. Eða skyldi þetta

vera oíhermt? Ætli þeir menn biðji í alvöi'u: „frelsa

þú oss frá illu," sem segja að enginn eðfismunur

sje milli góðs og ills, syndar og dyggðar, syndin sje

ekki til  annars  en að brdsKn mnnriinn, og það ni\i