Vekjarinn

						25

engri átt að nokkur maður glatist fyrir syndir sín-

ar, enda s}e enginn djöfull til, sem syndin sje kom-

in frá inn í mannlífið? Heldurðu ekki að þeim

finnist að þeir geti sjálfir frelsað sig frá þvi illa?

Eða hvað finnst þjer, ef þú skyldir vera í þessara

manna tölu?

Hjer er þá í stuttu máli sýnt að allir óendur-

fæddir menn hræsna fyrir guði og áfella sjálfa sig

í hvert skipti, sem þeir fara með „faðirvor." Petta

er svo augljóst að hvef maður með fullri skynsemi

ætti að geta sjeð það, þótfc það kunni að vekja

gremju að verða að kannast við það. En hvern-

ig er nú ástatt fyrir þjer í þessu efni, lesari minn?

Rannsaka sjálfan þig áður en tíminn er úti. Gæt

að þvi, maður, að það er voðalegt að syndga við

hverja bæn í „faðir vori," já, fromja viðurstyggð fyr-

ir guði, því að guðs orð segir: „Hver sem frá snýr

sínu eyra svo að það heyri ekki lögin, þess bæn er

og viðurstyggð" (Orðsk. 28. 9.) Þjer virðist það ljótt

og jafnvel viðurstyggð, ef einhver meðbróðir þinn er

svo óhreinlyndur að hann iítilsvirðir þig á bak, þótt

hann sje fullur fagurgaia við þig upp í eyrun. En

er þá ekki meiri viðurstyggð að tala fullur hræsni

og yfirdrepsskapar við drottinn allsherjar? Ó, að

þú forðaðist hræsnina en kappkostaðir að vera sann-

ur gagnvart lifandi guði!

Ef þú kemst að raun um, þegar þú rannsak-

ar sjálfan þig, að þú hafir allt til þessa að eins

lesið „faðir vor" en aldrei bcðið það, þá mundu ept-

ir bæn tollheimtumaririsins;   „CHið vertu mjer synd-