Vekjarinn

						27

ur boðorð guðs margopt hvern einasta dag, og verð-

skuldar ekki annað en eilifa hegningu. — Pað verð-

ur opt æði dimmt í mannshjartanu, þegar lögmál-

ið hefur þannig vakið oss, en vegur trúarinnar byrj-

ar einnig venjulega i djúpi neyðarinnar, og guðs-

börnum er meiri gleði að sjá þá, sem hrópa með

Lúther: „Ó, mín synd," heldur en hina, sem sofa í

synd og tímanlegum áhyggjum. — Nú þarf hjálp,

miskunn og frelsun, og hvar getur sekur syndari

fundið það allt, fundið frið og krapt? Hann þarf

að heyra fagnaðarerindið um vin bersyndugra, sem

köm að leita að þeim ylötuðu oq frelsa þá. Hann

þarf að heyra um kærloika guðs, helzt af munni

Jesú sjálfs, og þá ekki sízt þessi orð:

„Svo elskaði guð heiminn að hann gaf sinn

eingetinn son, svo að hver, sem á hann trúir, glat-

ist ekki heldur hafi eilíft líf."

Hlustaðu nú á, hvernig Kristur getur orðið

þjer til hjálpar: Guð hefur elskað þig einnig, því

feú ert af heiminum; hann hefur elskað þig svo

heitt að hann hefur gefið eingetin son sinn fyrir

þig, svo að hann skyldi friðþægja fyrir állar syndir

þínar með lífi sínu og dauða, og ávinna þjer rjett

til að verða barn guðs, og vill hans vegna fyrir-

gefa þjer allar syndir þínar, þótt það verði, að því

er þig snerti'-, alveg óverðskulduð náð. Gættu að,

hvernig guðs sonur hefur elskað þig og mig; hann

gekk í dauðann vor vegna, sem vormn þó ekki vin-

ir hans, heldur óvinir, eins og skrifað stendur:

„Guð sýnir   ejskvi si'na 141 vor í því, að Kristur dó