Vekjarinn

						29

hann er farinn aö trúa á frelsarann, hann er apt-

ur orðinn guðs barn, orðinn kristinn í anda og sann-

leika. Pannig verða áhrif lögmálsins og gleðiboð-

skaparins á manns hjartað. Farisear vorra tíma

ætla að þvo sig hreina með lögmálsveikum, en það

er jafn heimskulegt eins og menn ætluðu að þvo

sjer á spegli; lögmálið er spegillinn, sem vjer get-

um sjeð spillingu vora í, sjeð að vjer erum glatað-

ir syndarar; en gleðiboðskapurinn beinir augum trú-

arinnar á Krist, til þess að vjer eignumst hjá hon-

um frið í samvizkuna, frið við guð.

Pað er óendanlega dýrmætt að vera kominn

svo langt, en vjer höfum samt ekki endað skeiðið,

og nú þurfum vjer opt að biðja; freistingarnar ráð-

ast að oss að innan og utan. Heimsins börn verða

gröm og hæða oss og svívirða, þegar vjer reynum

að játa Krist í orði og verki. — Þau eiga bágt

vesalingarnir, ef þú grætur, þá grát yflr ógæfu þeirra.

Að lifa í synd og deyja í vonleysi, það er óttalegt. —

Satan gjörir ýmsar árásir á oss, og freistar vor

ýmist til hroka, kjarkleysis eða annara synda, og

þá þuvíum vjer að biðja; þá er gott að kunna

„faðirvor." Vjer reynum þá að drottinn gefur ept-

ir því, sem vjer biðjum og þurfum, en syndin ræðst

óðara að oss hvenær sem vjer treystum eigin kröpt-

um. Vjer förum nú að hætta að lesa bænirnar,

en biðjum, af því vjer getum ekki lifað án þess að

tala við drottinn. Hvílíkt kraptaverk og náðarverk

er sú breyting, sem voiður á manns hjartanu, þeg-

ar drottinn fær þar yflrráð.    Ér það ekki dásamlegt