Vekjarinn

						Öö

að maður, sem áður var syndaþræll, ókunnugur

guði og sénri baki að riki guðs og böraum hans,

er nú farinn að hat.a það, sem guð hatar, og elska

það, sem guð elskar, og þar sem hann áður las

„faðir vor" í hugsunarleysi, sjer hann nú að það er

einmitt hænin hans, sem tekur fram allar óskir

hans og þarflr. Hann hugsar um það fyrst og síð-

ast að vera ávallt barn guðs, og því andvarpar

hann opt: „Er jegguðsbarn? Faðir minn, májeg

vera barnið þitt, jeg sem er svo veikur, óstöðugur

og syndugur.    0, drottinn varðveit mig allt til enda.

—  Svo biður hann: Hjálpa mjer, himneski faðir,

að jeg megi helga nafn þitt í öllu mínu framferði,

í hugsunum, orðum og verkum, til þess að aug-

ljóst verði að þú ert heilagur, sem hefur kallað mig

þitt barn. Varðveit mig frá því að verða nokkrum

manni til ásteitingar eða hneykslunar. — Ó, að

guðs ríki mætti eflast og aukast í hjarta mínu, svo

að trúin, kærleikurinn og auðmýktin yrði meiri. Ó,

að allir menn yrðu guðs börn og góðir þegnar í

ríki hans. — Qóði guð, hjálpa mjer til að gjöra þinn

vilja, og styrk mig svo jeg geti daglega gefið þjer

allan vilja minn, og varðveit mig frá áhyggjum

heimsins barna fyrir daglegu brauði og hverju öðru.

—  Fyrirgef mjer af þinni miklu miskun, jeg hef

verið vanrækinn, hrasað aptur, já syndgað móti

þjer, ó, fyrivgeí mjer, og hjálpa mjer til að vera

fús á að fyrirgefa breizkum moðbræðrum mínum.

Veit mjer hjálp í freistin^iim, svo að jeg falli ekki.

Varðveit mig frá öllu illu,   sem kemur   frá djöílin-