Vörður

						VÖRÐUR                                 ii

siSferöisþroska, reglusemi og starfslöngun, verSur skól-

anum til sóma, heimilinu til ánægju, sjálfu sér aS gagni

og þjóSfélaginu til styrktar, þegar tímar líSa.

Smdgreinar um mentamál.

Eftir V a 1 d. E r 1 e n d s s o n.

Eg veit ekki hversu vel þokkaS mál þaS er, aS fara

aS minnast á nokkur andleg málefni núna i dýrtiSinni,

þegar allir eru uppteknir af matarhugsunum og matar-

striti. Þeir menn, sem andlegu málin, (og þá sérstaklega

þann hluta þeirra, er kenslumál kallast) hafa boriS fyrir

brjósti og um þau ritaS, hafa sjaldnast átt mikilli lýS-

hylli aS fagna, þótt betur hafi gengiS á þjóSarbúinu en

nú gengur. En hvaö sem því líSur, þá tel eg þaS bein-

línis lífsnauSsyn þessari þjóS, aö þeim málum sé haldiö

sem best vakandi, einmitt á þessum varasömu tímum.

Mér er þaö meS öllu óskiljanlegt, aS vér verSum hraust-

ari eða sællegri eöa hæfari til aö byggja þetta land í nú-

tíö og framtíö, þótt vér nú á neySartímunum drögum

oss meS húS og hári ofan í mataraskinn, og forSumst

allar hugsanir um andans mál og andlega þroskun sjálfra

vor og barna vorra. Vér stöndum síst svo föstum fótum

aS andlegri hyggju og menningarþroska, aö vér höfum

efni á aS slá slöku viS uppeldi voru aS nokkru eSa

öllu leyti. Stöönun á því sviSi er beint andlegt atorku-

morS fyrir þjóSina, eins og hennar mentamálum er kom-