Vörður

						VÖRÐUR                                 13

Vonandi er aS kennarar reyni aS ná í greinina og lesi

hana.

Höfundur byrjar þannig: „Það er aíS sjálfsögSu við-

urkent hvarvetna um hinn mentaSa heim, að fræðslu-

mál hverrar þjóðar sé eitt af hennar stærstu og þýS-

ingarmestu málum. Og meS réttu, því aS fræSslan er

sá höfuS-arfur, sem hver eldri kynslóS eftirlætur hinni

yngri, og meS henni framar öllu öSru, mótar hún hinn

komandi tíma.--------¦.—

Hér á íslandi hefir fram á síSasta mannsaldur HtiS

veriS  hugsaS um alþýSufræSsluna. — — —

Áhugi almennings, einkum til sveitanna, vaknar ef tir

aS alþýSuskólarnir taka til starfa, MóSruvallaskólinn,

Flensborgarskólinn  og  búnaSarskólarnir.

Þrátt fyrir alla sína barnsjúkdóma hafa þessir skólar

átt mikinn þátt i því aö  rySja fræSslunni braut."

Höfundi þykir kenslan ekki bera viöunandi árangur.

Segir hann svo: „Enginn vafi getur veriS á því, aS mikill

fjöldi barna. sem stenst fullnaBarpróf, fer burtu úr skól-

anum meS ákaflega lítinn forSa af þeirri þekkingu, sem

tilgangur fræöslunnar er þó aS veita. Fjöldi barna er

ekki sendibréfsfær, svo aS stórlýtalaust sé, ekki lesandi

svo vel sé, ekki reiknandi svo aö notum geti komiS. Og

jafnvel þótt prófiS leiSi í ljós viSunandi þekkingu í þess-

um efnum, þá líSur oft ekki á löngu, aS það sem börnin

hafa lært, rýkur úr þeim, þegar þau hætta að halda

þekkingu sinni við."

Mikill sannleikur er í þessu. Og er það öllum skóla-

mönnum ljóst, aS unglingaskólar eru nauSsynlegir.

Höfundur ber saman ávexti af kenslu til sveita og í

kauptúnum.      _                .......                    .    .