Vörður

						VÖRÐUR

Bæjarfélög og sveitafélög horfa í hvern eyri til fræS'slu-

mála,  sérstáklega til launa  kennaranna.

Vill nú bæjarstjórn Reykjavíkur ekki athuga, hvaS

NorSmenn gera  fyrir kennara sína?

Stæði henni nærri aö ganga á undan ö'Srum lands-

mönnum meS góSu eftirdæmi og hækka nú í haust, —

svo vanvirSulaust yrSi, — laun allra kennara barnaskóla

bæjarins.

Þeir, sem hafa fjármál bæjarins meö; höndum, mega

ekki halda, aö' þaS sé vilji almennings aS dauSsvelta nýta

starfsmenn. Og þa!S mega þeir vita, a!S loks rekur aS því,

að kennarar krefjast sanngjarnra launa.

Þaö er neySin, sem á endanum rekur þá til þess, —

hver sem aöferöin verSur. —      *

Hvernig getur mönnum dulist, aS afleiöingarnar af

þessari auSvirðilegu þóknun, sem kvæntir kennarar fá

hér alment fyrir starf sitt, koma ekki eingöngu niður á

kennurunum sjálfum. Þaö er ekki einungis aö þær drepi

þá andlega og líkamlega, börn þeirra og skylduliS. Nei,

þær koma líka fram á skólunum. Og bæjarfélögin rísa

ekki undir vanvirSunni.

En synd veitingarvaldsins er síærri en svo, aS þaS'

geti hana boriS.

Tfðindi.

NiSurl.

Þá vill höfundur halda í einkunnargjafir, til þess aS

glæSa kapp og metnaö barnanna. En VerSi þykir ein-

kunnir varhugaverðar mjög, og ættu þær helst aS leggj-