Vörður

						• •

VORDUR

—MÁLGAGN   BARNAKENNARA—

i. árg.          Reykjavík, sept. 1918.              12. tbl.

Kverkensla.

Ýmsir hugðu að það mundi liggja eftir síðustu

prestastcfnu að hlutast til um, að samin yrði góð

kenslubók í kristnum fræðum við hæfi barna undir

fermingu. petta varð þó ekki. Vita þó allir hve ótæk

almennasta bókin er, Barnalærdómur H. H.

peir sem kverinu eru andvigir, vita bæði og við-

urkenna, að höf undur þess var mætur maður og reit

það í besta tilgangi. peir viðurkenna líka, að margt

er þar fagurt og satt, sem sjálfsagt væri að halda í

nýrri bók. — En tímarnir breytast og mennirnir

með. Á þessu er vakið máls hér, af þvi að um það

má ekki þegja. Vér verðum að breyta um kenslubók

i kristnum fræðum hið allra bráðasta.

„Kynnum barninu hið létta og einfalda og leið-

um það frá því til hins þyngra og margbreyttara,"

segir uppeldisfræðin. Synd væri að segja, að þessu

væri fylgt, þegar vér látum 10 ára börn og yngri

glíma við að læra utanbókar um tilveru guðs, eigin-

leika hans, að hann sé eilífur, áumbreytanlegur, al-

skygn, alvitur, heilagur, réttlátur, algóður og alsæll.

Vér látum þau læra um þrenningu guðdómsins,

sköpun heimsins, forsjón guðs, um englana, synd-