V Ö R Ð U R 91 Vel má vera, að heppilegt væri að fræða börn um fegurstu trúarbörgð þjóðanna, og lofa þeim fullorðn- um að kjósa sjálfum, hvaða trúarbrögðum þau vildu fyigja. En að fara eins að og vér og margir fleiri, að kenna börnum að það sé sannlcikur, sem vér ekkert vitum um sjálfir og höfum enga trú á, er bæði heimskulegt og skaðlegt. Sem stendur látum vér börn vor, til dæmis, læra þetta utan bókar og segjum það sannleika: „Eftir dóminn hreppa þeir, sem'með vantrú og þrjósku hafa hafnað guðs náð, eilífan dauða eða eilífa glötun. Líf þeirra verður æfinlegt kvalalíf í sambúð við illa anda, endalaus angist og örvænting án allrar vonar um frelsun. petta er kallað hinn ann- ar dauði." Getum vér gert okkur grein fyrir hver áhrif þetta hefir á börnin? Nei, alls ekki. Áhrifin verða að lík- indum eins margvísleg og einstaklingarnir eru. „Nú er eg alveg viss um að guð lætur þig í helvíti," kallaði stelpa um daginn, þegar strákur gekk fram hjá henni og sparkaði í mjólkurfötuna, sem hún bar, svo alt fór úr henni. „Heldur þú að mér detti í hug að guð sé svo grimm- ur," ansaði strákurinn. pannig ályktuðu þau nú. Hið sama sem sagt hefir verið um trúarlærdóminn á við um hin svo kölluðu fræði. öðru máli er að gegna með siðalærdóminn, þar erum vér lítt í vafa, hvað rétt er og satt. Siðfræðiskensluna þarf að auka.
Beinir tenglar