P ÁSKALILJAN 1939 postular Krists, þeir sem fyrst- ir prédikuðu fagnaðarboðskap- inn allan og sem mestan árang- ur sáu af sínu prédikunarstarfi allra thna prédikara? „Það kenndi ég yður fyrst og fremst," segir Páll í I. Kor., „sem eg einhig hef meðtekið, að Kristur dó vegna vorra synda samkvæmt ritningunum, og hann var grafinn, og að bann er upprisinn á þriðja degi sam- kvæmt ritningunum." Þetta á að prédika, ()g þessu á að trúa. Því það kenndu post- ularnir ennfremur, að „ef Krist- ur er ekki upprisinn, þá er ónýt prédikun vor, ónýt iíka trú yðar." Hin siðari árin hefir verið mikið um „ónýta" prédikun í kirkjum þessa lands, og er enn. Enda sjást afleiðingar þess. Þegar Kristur er settur á bekk með öðrum trúarbragðaböfund- um, eða fræðurum og meistur- um, þá er aftur farið að leita bans meðal binna dauðu. En hann er þar ekki. Því er sú pré- dikun ónýt. Ekki sökum vönt- unar á menntun eða mælsku, heldur sökum iðrunarleysis og vantrúar prédikaranna sjálfrá. Ónýt prédikun hefir enga trúar- lega þýðingu: Enginn sér að sér. Enginn frelsasl. Yeröldin gleypir söfnuðina og kirkjurnar standa tómar. Það eru ábrif Krisls-lausrar prédikunar, þar sem þvi er hvorki trúað að bann bafi dáið í okkar stað eða verið uppvak- inn vegna réttlætingar okkar. Þar er öllu góðu trúað um Krisl, en ekki trúað á bann. Þar er prédikað um Krist, en Kristur ekki prédikaður. Og bann er þar ekki. „Hvi leitið þér bins lifanda meðal hinna dauðu?" Meistar- arnir b'ggja i gröfum sínum. En Kristur reis upp á þriðja degi. Hann situr til hægri handar Guði. Honum er gefið allt vald á biinni og jörðu. Hann er með sinum trúuðu alla daga. Trú þú á binn upprisna Drottin þinn og frelsara, og þú munt verða liólpinn og heimili þitt. Fyrir allmörgum árum var próféssor við háskólann í Upp- sala i Svíþjóð, sem hét Sigurd Ribbing. Hann kenndi þar sögu beimspekinnar. En síðustu fyr- irlestrar bans þar, áður en liann liætti kennslu fjrrir aldurs sak- ir, voru um trúarbragðabeim- speki. Einn þeirra, sem á þa hlustuðu, hefir ságt frá því í bók um prófessorinn, að bon- um hafi farizt svo orð um upp- risu Krists: „Okkar vitsmunum er frá- sagan um upprisuna óskiijan- leg. En ungu vinir: Þegar mað- ur ér orðinn eins gamall og ég, þá þarfnast maður trúarinnar á upprisuna. Þessvegna trúi ég." „Oss hæfði einmitt slikur æðstipreslur," segir liöfundur Hebreabrcfsins. Og bann bæfir þér einnig, sem þetta lest, af þvi bann bætir úr stærstu þörf lífs þins. Með friðþægingu sinni sættir bann þig við Guð. Með ævarandi nálægð sinni varð- veitir bann þig. Sannarlega þarfnast þú hans. Kom þú til Jesú eins og þú ert. Þín er þörfin. Tak þú við Jesú eins og hann er. Hans er hjiálpræðið. VaudL nuati qx (IjiDjcLcLuk jpLtm£ Vcuubt wjoúl qji sLqjuK |6tWi? Eg var að koma úr heimsókn frá einu þqrþihu. Og enn hljómaði i eyrum mér það, sem eg lieyrði við dánarbeð þriggja manna. Ekkjurnar rifu og tættu bár sitt, grétu og kvein- uðu, og stór hópur af konum umkringdi þær. Þær eru einn- ig kveinandi og veinandi og núa liöndunum saman í sífellu. „Engin von. Ekkcrl nnnt að <j('ra." Það er hróp örvæntandi sálna úti i myrkri heiðninnar. Það er einn af dögum kyrru vikunnar. í þorpinu, sem næst okkur er, liggur ung, nýgift kona, og berst siðustu bar- áltunni. Ástvinir liennar eru hryggir og sorgbitnir, af því þeir eiga að skilja við bana, en þeir eru ekki vonlausir. Aldraður faðir iiennar situr og iieldur böndunum fyrir andlit sér. En biður i liálfum bljóðum fyrir henni, sem á að fara að ganga gegnum dauðans skugga dal. Móðir liennar gengur var- lega um, og er sifellt að koma að rúminu hennar og athuga hvort liún geti nokkuð gert fyr- ir elskað barn sitt. Hún lagar svæfilinn dálítið, og klappar svo hinni deyjandi konu blitt á vangann. „Að hugsa sér, þú átt þá að fara bæði á undan mér og pabba," hvíslarhún í hiálfum hljóðum. Og svo iieldur liún áfram: „Verði þinn vilji!"
Beinir tenglar