Páskakveðja frá K.F.U.M.

						ÞÁSKAKVEÖJA   PnÁ  K.   F.   t).  M.

5

um heiminn. Kristindómurinn hefir gjörbreytt

svo mörgum. Á bak við er lifandi frelsari, vjer

tilbiðjum ekki dauðan mann. Kristindómurinn

breytir hverjum einstökum, og svo gefur hann

hinum eina sigur yfir mörgum.

Oss finnast þeir alt of fáir, sem í sannleika

halda páska. En nú kemur enn einu sinni

gleðileg hátíð og þessi skilaboð: »Skelfist eigi;

Jesús er upp risinn«. En fær þá Drottinn að

framkvæma kraftaverk i hjarta þínu? Ert þú

meðal þeirra, sem páskarnir fá að gjörbreyta?

Ef svo er, þá er sigurinn vís. Þá verða þessir

páskar sigurhátíð.

Það getur verið, að þú lesir þessi orð í ein-

rúmi; þá er verið að kalla á þig, þá er Kristur

að biðja um einn liðsmann. Það getur verið, að

nokkurir tali saman um þau; þá er verið að

kalla á þá og bjóða þeim að vera með i óslit-

inni sigurför. Guð getur enn notað hina fáu, ef

hann fær að gjörbreyta lifi þeirra. Guð fer enn

að eins og að undanförnu, hann útvelur hina

fáu og lætur trú þeirra vera það sigurafi, sem

sigrar heiminn. Hann kallar á þig, til þess að

þú skulir fá hlutdeild i siguraflinu og hefja hált

ljóssins fána i liði frelsarans.

Henrik Ibsen hefir sagt: y>Einn með Guði, þar

er meiri hluíinna. Mjer þykir vænt um þessi orð,

kristnir menn vita, að þau eru sönn.

Látum ekki páskana fara fram hjá, án þess

að vjer breytumst, en hermönnum Krists er sig-

urinn vis. Enn mun svo fara, að binir fáu sigra

hina mörgu og gera þá að vinum Krists.

Tökum á móti styrkjandi páskakveðju. Hræð-

umst engin sorgarsár, sjerhvert bráðum þornar tár.

Guð gefi oss öllum gleðilega páskahátið 1

Bj. J.

Jþegar Jesús slæst í förina,

breytist hrygð i gleði.

Á páskadaginn voru tveir ungir menn á ferð

frá Jerúsalem til þorps nokkurs þar í grend, að

nafni Emmaus. Þeir voru daprir og hljóðir, því

þeir bjuggu yfir  þungum harmi.  Á föstudaginn

langa höfðu fagrir æskudraumar þeirra og bjartar

vonir brugðist. Þeir gátu þvi ekki tekið þált i

hátíðagleðinni, en leituðu einveru og kyrðar i

hinu litla, afskekta þorpi.

Þá var það, að sjálfur Jesús nálgaðisl þá og

slóst i ferð með þeim. En augu þeirra voru

haldin, svo að þeir þektu hann ekki. Og hann

sagði við þá: Hvaða samræður eru þetta, sem

þið hafið ykkar á milli á leið ykkar? Og þeir

námu staðar daprir í bragði. Og annar þeirra,

að nafni Kleófas, svaraði og sagði við hann: Ert

þú eini aðkomumaðurinn í Jerúsalem, sem veist

ekki hvað gerst hefir þar þessa dagana? Og

hann sagði við þá: Hvað þá? En þeir sögðu við

hann: Það um Jesús frá Nazaret, sem var spá-

maður, máttugur i verki og orði fyrir Guði og

öllum lýðnmn; hvernig æðstu prestarnir og höfð-

ingjar vorir framseldu hann til dauðadóms og

krossfestu hann. En vjer vonuðum að hann væri

sá, er leysa mundi Israel. Já, og auk alls þessa

er í dag þriðji dagurinn síðan þetta bar víð. Enn

fremur hafa konur nokkrar úr vorum flokki, er

árla voru við gröfina, gjört oss forviða. Þær fundu

ekki likamann, og komu og sögðu, að þær hefðu

jafnvel sjeð engla í sýn, sem hefðu sagt hann lifa.

Og nokkrir af þeim, sem með oss voru, fóru til

grafarinnar, og fundu alt eins og konurnar höfðu

sagt, en bann sáu þeir ekki. Þá sagði hann við

þá: Ó, þjer heimskir og tregir í hjarta til að

trúa öllu því, sem spámennirnir hafa talað! Álti

ekki Kristur að liða þetta og ganga inn í dýrðina?

Þannig hljóðaði þetta merkilega samtal. Og nú

vitum vjer hvernig fór. Jesús byrjaði á Móse og

öllum spámönnunum og útlagði fyrir þeim í öll-

um ritningunum það er bljóðaði um hann, og

sannaði þeim og sannfærði þá um, að alt þetta

hefði átt svo til að ganga. Og tíminn leið og

harmur þeirra eyddist og glaðir og ljettir í lund

komu þeir til þorpsins, og fengu Jesúm til að

fara inn með þeim, og er hann sat til borðs

með þeim, og tók brauðið, blessaði og braut

það og fjekk þeim, þektu þeir hann, en þá hvarf

hann þeim sýnum. En þeir stóðu upp og hurfu

aftur glaðir í bragði til Jerúsalem og hittu þar

hina lærisveinana. Og nú höfðu þeir eignast var-

anlega páskagleði, hrygð þeirra breyzt í fögnuð.

Þvi nú hafði trú þeirra fengið hinn rjetta, óbifan-

lega grundvöll. Nú vissu þeir, að Jesús var upp-

risinn og lifandi og deyr ekki framar. Nú var

þungum steini velt frá brjóslum þeirra.   Nú var