Páskakveðja frá K.F.U.M.

						PÁSKAKVEÐJA   FRÁ  K.   F.   U.   M.

Til barnanna.

Davíð konungur orti marga lofsöngva um

Drottinn, og i einum þeirra kemst hann svo að

orði: »Af munni barna og brjóstmylkinga hefir

þú gert þjer vigi, sakir fjandmanna þinna, til

þess að þagga niður i óvinum þínum og fjend-

um«. Hann þekti börnin, hinn mikli konungur

ísraelsmanna, og hann vissi, að lofsöngur af

munni barna getur yfirgnæft jafnvel hæstu her-

söngva fjandmanna Drottins og þaggað niður i

þeim, sem setja sig upp á móti Guði. Hann vissi

það, að barn, sem elskar Guð sinn og frelsara,

er betri liðsmaður í fylkingum Droltins en marg-

ur fullorðinn maður. Lofsöngur barna stigur til

himna og heyrist frammi fyrir hásæti Guðs.

Þegar Jesús lifði hjer á jörðu er sagt frá þvi,

að eilt sinn komu menn með börn til hans, en

lærisveinar Jesú höfðu ekki skilið afstöðu hans

til barnanna. Þeim virtist ekki, að börnin ættu

neitt erindi lil Jesú og reyndu að bægja þeim

frá. En Jesús vildi einmitt, að börnin kæmu til

sin og sagði við lærisveinana: »Leyfið börnun-

um að koma til mín, og bannið þeim það ekki, því

að slikra er himnaríkk. — Lærisveinarnir fengu

að heyra og sjá, að Jesús elskar börnin og vill,

að þau komi til sin, þvi að hann tók þau sjer

í fang, lagði hendur yfir þau og blessaði þau.

Jesús hafði unun af því, að börnin komu til

hans, og hann vildi gjarnan heyra Iofsöng þeirra.

Það var fagur sólskinsdagur. Jesús var á ferð

til Jerúsalem. Hann kom til borgarinnar, riðandi

á asna. Fólkið skundaði út úr bænum, er það

frjetti um komu hans, og gleðin náði hámarki

sinu hjá lærisveinum hans og vinum. Það var

pálmasunnudagur og lofsöngurinn steig upp til

himna frá brjóstum og vörum lærisveina Jesú

og vina. Allur bærinn komst í uppnám og nafn

Jesú var á allra vörum. — Jesús gekk inn í

musterið, í helgidóm Guðs. Hann læknaði halta

og blinda og húsið fyltist af hinum mörgu, sem

vildu sjá Jesúm og heyra til hans. Ekki bar minst

á börnunum. Þau hættu að leika sjer og flyklust

saman í musterinu. Þau þyrptust i kringum

Jesúm, sungu lofsöng og hrópuðu: »Hósanna,

Daviðs syni«.

Æðstu prestarnir og fræðimennirnir, sem voru

ekki vinir Jesú, urðu reiðir, er þeir heyrðu lof-

söng barnanna, og vildu fá Jesúm til að skipa

þeim að þegja; en Jesús varð ekki reiður. Nei,

hann gladdist innílega yfir hinum glaða barna-

söng og minti prestana á orð Davíðs, þau sem

jeg gat um áðan: »Af munni barna og brjóst-

mylkinga hefir þú tilbúið þjer lof«. Börnin hjeldu

áfram að lofa Guð og lofsöngurinn barst upp

til himna.

Guðs orð er eilifur sannleikur. Það sem átti

við um börnin á dögum Daviðs, það átti og við

á dögum Jesú Krists og það á við enn i dag.

Um allar aldir hafa börnin sungið Drotni lof-

söngva, og enn í dag er það svo, að öll börn,

sem elska frelsara sinn, syngja Guði lof fyrir

Jesúm Krist. Lofsöngurinn ómar frá öllum álf-

um heims, og börn allra þjóða taka undir með

börnum fyrri kynslóða: »Hósanna, syni Davíðs«.

En Jesús stendur með opinn faðminn og tekur

í fang sjer hvert barn, er kemur til hans, strýkur

um höfuð þess og blessar það.

Enn er kominn pálmasunnudagur, miklu

dýrlegri en fyrrum, er Jesús reið inn í Jerú-

salemsborg, því að nú er Jesús upp risinn frá

dauðum og situr við hægri hönd Guðs föður á

himnum. Jesús dó á krossinum vegna synda

vorra og allra barna og fullorðinna, en hann

reis upp aftur og er orðinn frelsari vor.

Börnin í Jerúsalem þektu ekki Jesúm þannig.

Þó glöddust þau og sungu lofsöng. Hversu miklu

meiri ástæður hafið þið nú ekki, börn, til að

syngja og vera glöð.

Þegar sumarið kemui\ túnin verða græn og

blómin litlu skarta; þegar himininn er heiður

og blár og sólin skin á fjöll og haf, þykir þjer

þa ekki gaman að syngja: »Ó, fögur er vor

fósturjörð«, eða »Vorið er komið og grundirnar

gróa«. Getur þá ekki hjartað í þjer hoppað af

kæli og ást til landsins, sem Guð gaf þjer fyrir

föðurland, er þú heflr yfir kvæðin, sem þú lærðir

i skólanum t. d. »Skin yfir landið sól á sumar-

vegi«, eða »Þú stóðst á tindi Heklu hám« og

mörg íleiri. Jeg veit að þú þekkir þessa hreinu,

fögru gleði og það er vel farið. Þakkaðu Guði

fyrir hana.

En hvað hugsar þú þá um páskadagsmorgun-

inn, er Jesús reis upp frá dauðum. Það var

sunnudagur. Hvílik gleði! Hinn krossfesti Jesús

lifir og er frelsari þinn og minn. Þetta er hin

dýrmætasta gjöf, sem Guð hefir gefið mönnum,

en gleðst þú nokkuð yfir henni? Þú hlakkar til