við frændur vora. Fóru þeir fjölmennir um hverja bygðina af annari, brendu bæina, en drápu menn alla, hvert manns- Svæfl-llinn litlu stúlkunnar. Eftir frú Desbordes-Valmore. Grænlendingur. barn. Út af sögnnm þessum bei'ur Einar Benediktsson orkt Olafs-rímu Grænlendings, sem prentuð er í »Hrönnum«, kvæðabók iians. Nonni. Eptir „ sjera Jón Sveinsson. I. Mikil og óvænt tíðindi. Hann varð mjer merkisdagur, sá 31. dagur júlimán. 1870. Hann átti að iáta mjer koma að óvörum merkasta viðburð- inn, sem jeg hef nokkurn tíma lifað. Það var í friðsæla smábænum í fallega umhverfinu, Akureyri víð Eyjafförð norðan til á Is- iandi. Veðrið var yndislega fallegt. Ljómandi sólskinsbað laugaði allt litla þorpið. Uti á höfninni, bcinl fram undan bænum, lá fjöldi er- lendra skipa við fcstar, — þau voru ílest dönsk, norsk, ensk eða frakknesk. Sjórinn, sem fellur þar upp að húsaröðunum að beita má, var svo óvenjulega lygn og kyrr, að hann var likastur á að sjá glóandi blöndu af bráðnu gulli og silfri. Svo var sem hann gerði sjer alt far um að drekka Kæri, litli svæfill minn, svo hvítur og hlýr, hjá þjer værðin ljúfa á svanadúni býr! Á kveldin þegar dauðhrædd við úlfa' og storm jeg er, elsku, litli svæfillinn, jeg blunda rótt á þjer! Fjöldi, fjöldi barna' er til, sem engan svæfil á, — þau ern svöng og móðurlaus og skýli hvergi fá, þau eru altaf syi'juð og eiga ósköp bágt, ó, elsku mamma, vegna þeirra' i hljóði styn jeg lágt. Og þegar jeg hef beðið guð að annast engilinn, sem engan svæfil hefur, þá faðma jeg minn, og þegar loks til fóía hjá þjer ból mjer búið er, þá blessa jeg þig, mamma, og sofna vært hjá þjer! .Teg bregð ei fyrri blundi en geislinn glaður skín frá glitsal himinbláum í rúmið inn til mín. — Jeg fer að lesa allar mínar beslu bænir hljólt og, blessuð mamma, kystu mig nú aítur. Góða nótt! Þýtl. — Guðm. Guðmundsson. i sig allt, sem honum var auðið af náttúrufegurðinni umhverfis. Allur æskulýðurinn í þorpinu var fyrir löngu kominn út að leika sjer i góðviðrinu. Því sólskinið, ylurinn og birtan rann saman úti i gylltum heið- Ijóma, sem orð fá ekki lýst. Hann ljek yfir öllu og lýsti gegnum alt, land, haf oghimin, og hjarta mannanna og hug sömuleiðis. Jeg var að leika mjer að vanda með leiksystkinum min- um úti í allri þessari dýrð niðri í fjörunni, rjett fyrir framan húsið okkar, svo nefnt »Páís- hús«, lítið grátt timburhús, sem var rjett hjá snotru, viðkunn- anlegu þorpskirkjunni litlu. Alt í einu kem jeg auga á Boggu systur mína. Hún kem- ur hlaupandi til okkar. Hún gengur beint til min, tekur í handlegginn á mjer og hvíslar að mjer mjög ibygginn: »Nonni! Mamma segir, að þú eigir undir eins að koma heim. Hún þarf að lala eitt- hvað við þig.« Nonni var gælunafn milt. Fullu skírnarnafni mínu var jeg ekki nefndur nema við há- tíðleg tækifæri eða þá af ó- kunnugu fólki. Jeg hrökk við fyrst í slað. Mjer datt í hug, að það væri eitthvað miður geðfelt, Eitt- hvað hafði efiaust borið við. Bogga var ekki vön að kalla svona á mig. Hvað gat það verið? Mjer varð hálf órótt. Jeg var ný-orðinn 12 ára, einmitt á því skeiði, sem krakkar gera allskonar strákapör. »Hefur mjer nú aftur orðið einhver skyssan á?« Það datt mjer fyrst í hug. Jeg fór að skygnast um í hugskoti mínu, — leita í fórum samviskunnar litla drengsins. Jeg var óttalegur sælgætis- hákur, — skyldi jeg hafa fengið mjer sykurmola leyfislaust? Eða nartað i kökubita? Eða hafði jeg danglað eitthvað í hann Manna litla, bróður minn? Já, einmitt það, þarna kom það. Þetta hlaut það að vera. Það hafði jeg einmitt gert.. Og það einmitt í dag árdegis. Þetta var Ijóta klípan! Hann hafði eflaust kært mig fyrir mömmu, og nú átti jeg að fá að kenna á því. Litli bróðir minn var að leika sjer með drengjunum þar skamt fyrir ofan einmitt þá. Jeg hljóp lil hans. »Heyrðu, Manni, kennir þig enn þá til?« Manni leit upp hálf forviða. »Er það ekki satt, Manni, þú veist hvernig það vildi til, — svona, — óviljandi. — Já, jeg
Beinir tenglar