Fíflar

						fálkann frá aS sofna, því hann var ungur

og átti aS temjast til veiSa. Tamningin á

rétt-vöndum fálka, byrjar á því að gjöra

hann undirgefinn meS hungri og vökum.

Heinz liafSi veríS fálkaveiSimaSur greíf-

ans, og hjá honum hafSi hann altaf haft

mikiS aS starfa. En nií höfSu tímarnir

breyzt til batnaSar. Gamli greifinn veiddi

ekki framar, því í heilt ár hafSi hann hvílst

þögull og kyrlátur í líkkistu úr steini,

skreyttri merkisskjoldum, Og ekkjan hans,

hún frú ASalheiSur, sat alla daga hjá

kastalaprestiniim og hugsaSi ekkert um

veiSistörf.

í dag hlýtur húsfreyju kastalans aS hafa

leiðst bænirnar, því hún kom út úr her-

bergjum sínum og reikaSi um virkiS. Söng-

ur veiSisveinsins, var geSfeld breyting frá

hinum nefhljóSaSa sálmasöng prestsins, og

hún gekk á röddina og fór inn í herbergi

fálkaveiSimannsins í tui'ninum.

Heinz varS meir en lftiS forviSa, þegar

hann sá hina skrautlegu hetðarkonu, meS

sorgarblæju og í gráum kjól, koma inn til

sín. Hann stóS á fætur og hneigði sig

djúpt. Hin demantskæru augu frú ASal-

heiSar, horfSu rannsakandi á hinn granna

vöxt ungmennisins, og svo brosti hiín ynd-

islega, og Heinz sýndist bros hemiar eins

bjart og geislar vorsólarinnar í maímánuði.

Hefðarkonan spurði margra spurninga um

fu^laveiSar meS fálkum og ýmislegt þar aS